ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΚΑΙ Η ‘‘ΚΡΙΣΗ’’ ΤΟΥ




ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ - http://is.gd/Kv4vsD
«… βρισκόμαστε σε ιστορική καμπή. Η ολιγαρχία του χρήματος προσπαθεί να “κινεζοποιήσει” την Ευρώπη, να καταλύσει το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο και το Κοινωνικό Κράτος…
…οι δικές μας πολλές και μεγάλες παθογένειες κατέστησαν την Ελλάδα τον πιο αδύναμο κρίκο της καθόλου στέρεης ευρωπαϊκής αλυσίδας και ως τέτοιο την μετέτρεψαν σε πειραματόζωο. Η Ελλάδα είναι πρωτοπόρος όσον αφορά την εφαρμογή της συνταγής. Το σήμερα της Ελλάδας είναι το αύριο των άλλων κοινωνιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά και το μεθαύριο των κοινωνιών του ευρωπαϊκού πυρήνα. Όπως είπα παραπάνω, η ολιγαρχία του χρήματος μεθοδεύει την “κινεζοποίηση” της Ευρώπης όσον αφορά την εργασία…
[…]
…Η ελληνική άρχουσα τάξη έχει μακρά παράδοση εξάρτησης. Όταν έφερε τη χώρα στον γκρεμό, στις αρχές του 2010, τι έκανε; Αντί έστω και την τελευταία στιγμή να επεξεργαστεί ένα εναλλακτικό εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, αντί να διαπραγματευτεί με την τρόικα ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας, τα παρέδωσε όλα, έτρεξε να κρυφτεί στην ποδιά των ξένων κηδεμόνων. Οι πιο θρασείς, μάλιστα, κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία. Η άρχουσα τάξη νόμιζε ότι οι δανειστές θα βάλουν χέρι μόνο στη δημόσια περιουσία. Τώρα αρχίζει να καταλαβαίνει ότι θα βάλουν χέρι και στις εξασθενημένες από την ύφεση ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η εσωτερική υποτίμηση, την οποία τόσο ύμνησαν, έχει κι αυτή τη διάσταση. Οι δανειστές θα βάλουν χέρι και στις τράπεζες και μέσω των τραπεζών θα ελέγξουν και τα media. Τέρμα οι προνομιακές δανειοδοτήσεις.
[…]
…Όταν το μοντέλο πλασματικής ανάπτυξης δεν μπορούσε να χρηματοδοτηθεί κατέρρευσε, συμπαρασύροντας και το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και στη μικρομεσαία θάλασσα. Το περιεχόμενο αυτού του συμβολαίου συνοψίζεται στο εξής μήνυμα που εξέπεμπε η άρχουσα τάξη:
«Μην ασχολείστε με τα χρυσοφόρα παιχνίδια διαπλοκής που λαμβάνουν χώρα στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας και το πολιτικό σύστημα θα κάνει τα στραβά μάτια για τη διαφθορά στη δημόσια διοίκηση, για την εκτεταμένη φοροδιαφυγή στους μικρομεσαίους για την αυθαίρετη δόμηση και για διάφορα άλλα ανομικά φαινόμενα.»
Όταν ακυρώθηκε αυτό το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο, συμπαρέσυρε, όπως έδειξαν και οι εκλογές του περασμένου Μαϊου-Ιουνίου το πολιτικό σύστημα που στηρίχθηκε στον δικομματισμό…»
::
http://goo.gl/U6tqm «…απέναντί μας δεν έχουμε τυπικούς δανειστές, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο να πάρουν πίσω τα χρήματά τους, ούτε εταίρους, οι οποίοι προσπαθούν να βάλουν τάξη και να ξαναστήσουν την Ελλάδα στα πόδια της. Το ευρωπαϊκό ιερατείο και το ΔΝΤ αντιλαμβάνονται την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας με όρους βίαιης απαξίωσης. Με τη μαζική εκποίηση δημοσίων επιχειρήσεων και ακινήτων και με τη συρρίκνωση του κόστους εργασίας προσπαθούν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε χώρα φθηνών ευκαιριών για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο…»


Βελτσος. Χρεωμενοι στη ζωη - http://is.gd/1rbgEd
Λυγερος. Μεταμοντέρνα αποικία - http://is.gd/mz4Hik

::..

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ - http://is.gd/NOI9tQ
«…Οι πραγματικά πλούσιοι έχουν κάνει απόσχιση από κάθε συμβόλαιο και η μεσαία τάξη, αυτό το αρχαίο φιλελεύθερο όνειρο, δεν μπορεί πια να στηρίξει τους μύθους που έπλασαν για αυτήν οι μεταπολεμικές κοινωνιολογίες της αφθονίας… Η ωμότητα επιστρέφει… ως κυνικός ωφελιμισμός και κοινωνικός δαρβινισμός. Το σέρβις των κουρασμένων μηχανών προϋποθέτει τη βίαιη ή κλιμακωτή έξωση όλων όσων δεν ανταποκρίνονται στις πολλαπλές δοκιμασίες αντοχής και στα αλλεπάλληλα τεστ αξιοπιστίας…
…η κριτική στα οικονομικά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας φαντάζει λειψή… αν δεν θέτει στο στόχαστρο τον ίδιον τον «ορθολογικό» μύθο της αξιοκρατίας και το τοτέμ του ανταγωνισμού, αν δεν αμφισβητεί τη ρητορική των ικανών και των αρίστων… Η ισότητα και η ελευθερία προέχουν έναντι όλων των «ικανοτήτων» και των «προσόντων»…»

::..

ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ
is.gd/t9k5pd «…Το χρήμα, αυτοναφορικό, αυτονομημένο, αποσπασμένο από οποιαδήποτε σύνδεση με υλικότητες, ανάγκες, όρια, συμβολισμούς, όρισε τον βίο πριν απ΄την κρίση, με θεοκρατική απολυταρχία. Ηταν ο ζωοδότης και ο λατρευόμενος, ο απόλυτος ηγεμών, ο νοηματοδότης. Το ίδιο απολυταρχικό χρήμα, δια της ελλείψεώς του, ορίζει και πάλι τον χώρο των ανθρώπων, τους κατεστραμμένους βίους τους και τις διαψευσμένες προσδοκίες….»
::
is.gd/CDpCZ2 «…Η κλεπτοκρατία χρειαζόταν όργανα ιδεολογικής κυριαρχίας πολυδύναμα, πέρα από την επίσημη προπαγάνδα. Το λάιφστάιλ ήταν αυτό ακριβώς το όργανο υπόγειας, αθέατης, διαβρωτικής προπαγάνδας, όργανο εκμαυλισμού και κυριαρχίας: …ο φτωχοδιάβολος… χόρταινε την απληστία του με ηδονοβλεψία και ψευδαίσθηση: μπορούσε να ξοδέψει τρία μηνιάτικα ή ένα διακοποδάνειο για μια βδομάδα στη Μύκονο, να κολυμπήσει πλάι στα σελέμπριτι και να ψωνίσει Gavalas… Η παράγκα κατέρρευσε, τα σελέμπριτι θρηνούν στο Μεταγωγών και στα πρωτοδικεία, ξεπουλάνε… Καγιέν, Λέξους και σπίτια… Μαζί με την παράγκα όμως καταρρέει και η χώρα που τους ανέχθηκε, τους έθρεψε, τους μιμήθηκε και τους θαύμασε…»
::
is.gd/FmBOMJ «…Την ώρα της πτώσης ο ετερόνομος, εθελόδουλος λαός έμεινε γυμνός και ανυπεράσπιστος, χωρίς ασπίδα θεσμών, και βεβαίως χωρίς τον πρόθυμο εταίρο της αμοιβαίας διαφθοράς: ο πρώην εκμαυλιστής είχε μεταμορφωθεί σε δυνάστη και εκτελεστή…»
::
is.gd/nB6p7A «…Τα πνεύματα οργωμένα από τη χειραγώγηση, εθισμένα στην ανάθεση, ποτισμένα από την ετερονομία, έτοιμα από καιρό, τρέπονται αβίαστα προς την εθελοδουλία και τον ανδραποδισμό. Και είναι τόσο βαθιά ποτισμένη η ύπαρξη από την ετερονομία που ακόμη και συντριβόμενοι, μπορεί να βιώνουν την καταστροφή τους ως θέαμα, ως την αναπόφευκτη πτώση, ως δίκαιη τιμωρία για το προπατορικό αμάρτημα. Και να πιστεύουν ότι ο πραγματικός Μεσσίας θα έρθει αργότερα…»
::
«…Η κατάρρευση του κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης και η έως καταστροφής υποβάθμιση ευρύτατων στρωμάτων υποδεικνύει ότι η εφαρμογή των Μνημονίων μετασχηματίζει την κοινωνία. Βίαια και ριζικά…
§ Η αντίθεση εκτείνεται και στο πεδίο των ιδεών και της ιντελιγκέντσιας. Πολύ αδρά, οι διανοούμενοι αιφνιδιάστηκαν· η κρίση τους βρήκε βολεμένους και οκνηρούς, σαν φοβισμένους αμήχανους μικροαστούς γύρω από το τζάκι με τα φρόνιμα στερεότυπα…»
::
http://is.gd/cKjFqn «…οι πεπτωκότες νεοπληβείοι βρίσκονται ενώπιον ενός ιστορικού ρήγματος: η επερχόμενη κοινωνία δεν τους περιλαμβάνει, οι περισσότεροι θα καταβαραθρωθούν. Δεν πρόκειται καν για την κοινωνία των δύο τρίτων, αλλά για την κοινωνία του ενός τρίτου ή του ενός πέμπτου… Εχουν σπουδάσει αρχιτέκτονες ή ιστορικοί τέχνης και θα δουλέψουν ρεψεσιονίστ ή χαμηλοϋπάλληλοι, εφόσον και όταν βρουν δουλειά, πιεζόμενοι διαρκώς να είναι ανταγωνιστικοί, ατομικιστές και πειθήνιοι, ακτήμονες και νομάδες, χωρίς δημόσιο χώρο και συλλογική συνείδηση, χωρίς καμία βεβαιότητα για το μέλλον…»

::..

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ - http://is.gd/5KyI7F
«…ίσως η ίδια η ανεργία και η μακρόχρονη, οδυνηρή παραμονή σ’ αυτήν αποδειχθεί το ‘‘φάρμακο που θα κάνει τους ανθρώπους να λατρέψουν τη δουλικότητά τους’’, όπως είχε προβλέψει… ο Χάξλεϊ. Κι αυτούς τους νέους όρους δουλικότητας διαμορφώνουν σήμερα οι ευρωπαϊκές ελίτ, εκπαιδεύοντας μια γενιά υψηλών προσόντων και ελάχιστων απαιτήσεων…»
http://is.gd/yxaumB …Είμαστε μπροστά σε μια ακραία μορφή καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης μέσω «δημιουργικής καταστροφής», με μόνη ιδιομορφία ότι αυτή συντελείται με εργαλείο το -καμουφλαρισμένο ως κρατικό- τραπεζικό και εταιρικό χρέος και ενορχηστρωτή την τρόικα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ζυμώσεις αυτές μεταξύ πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ γίνονται χωρίς να υπάρχει η παραμικρή ιδέα για το τι είδους παραγωγικό μοντέλο θέλουν να προκύψει μετά τη «μεγάλη εκκαθάριση». Αυτό σημαίνει ότι είναι συμφιλιωμένο με την ιδέα ότι η Ελλάδα, εκτός από αποικία χρέους, θα είναι και μια παραγωγική αποικία, με παραγωγικές δομές συμπληρωματικού προς άλλες οικονομίες χαρακτήρα…
…Λουκέτο ακόμη και σε μεγάλες επιχειρήσεις που έχουν μεγάλα και μη εξυπηρετούμενα χρέη, συγχώνευση ή πώληση όσων βρίσκονται σε ενδιάμεση κατάσταση και προσεκτική παροχή χρήματος στις «υγιείς» επιχειρήσεις. [Όπως η Τηλέτυπος (Mega), ΔΟΛ (Βήμα, Νέα) ή Πήγασος (Έθνος) που είναι οι τελευταίοι ευνοούμενοι του τραπεζικού Μίδα.]…
…Στην «εξυγίανση» που προωθείται θα υπάρξουν και θύματα μεταξύ των δικών τους τζακιών. Αυτό είναι ένα ρίσκο που αναλαμβάνουν οι «εξυγιαντές». Εκείνο που δεν είναι σαφές είναι αν θα καταφέρουν να αποφύγουν ένα συστημικό «ολοκαύτωμα», έναν επιτάφιο για «εχθρούς και φίλους».

::..

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Η κρίση γεννά… εκατομμυριούχους - http://is.gd/SXyz8w
«…Μειώθηκε το παγκόσμιο ΑΕΠ το 2009 κατά 2% και μάλιστα στη Γερμανία, τη Βρετανία και την Ιαπωνία η πτώση ξεπέρασε το 5%. Πώς γίνεται όμως, ενώ ολόκληρος ο κόσμος φτωχαίνει, την ίδια χρονιά η περιουσία των εκατομμυριούχων να αυξάνεται κατά 19% σε απόλυτα μεγέθη; Μόνο μέσω μιας ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου σε τεράστια κλίμακα. Σε απλά ελληνικά δηλαδή οι κυβερνήσεις πήραν τρισεκατομμύρια δολάρια από τους φτωχούς και μέσω των μέτρων που εφάρμοσαν τα έδωσαν στους πλούσιους!»
::
http://is.gd/K5TTbs «… κατά τα στοιχεία που έχει η ελβετική τράπεζα UBS για τη χώρα μας, υπάρχουν 505 Ελληνες πολυεκατομμυριούχοι που διαθέτουν σήμερα περιουσία 60 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μάλιστα, έχει αυξηθεί σε σχέση με πέρυσι τόσο ο αριθμός τους, καθώς το 2012 μόνο 455 Ελληνες συγκαταλέγονταν στους πολυεκατομμυριούχους, όσο και η συνολική τους περιουσία, αφού πέρυσι υπολογιζόταν σε 50 δισεκατομμύρια ευρώ και φέτος σε 60…»
::
http://is.gd/7aA3Po «…υποτελείς χώρες της Ευρώπης σαν την Ελλάδα, την Πορτογαλία, σε λίγο και την Ιταλία και την Ισπανία είναι αυτές που έχουν αξία χρήσης […] Οσο οι χώρες αυτές είναι μέσα στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, η Γερμανία τις ελέγχει απολύτως και τις καθυποτάσσει μέσω των μηχανισμών και των θεσμών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αν τις πετάξει έξω από το ευρώ, η δυνατότητα υπαγόρευσης πολιτικής επί των χωρών αυτών από το Βερολίνο θα αποδυναμωθεί δραματικά.[…] Μια «Ελλάδα του πεντακοσάρικου» με μισθούς πείνας … προσφέρει πολλαπλά οφέλη στη Γερμανία. Τουριστικός προορισμός για εκατομμύρια Γερμανούς συνταξιούχους που με ένα χιλιάρικο θα κάνουν έναν μήνα διακοπές…Τόπος φθηνής αγοράς ακινήτων και γης για την ανάπτυξη κάθε είδους δραστηριοτήτων από Γερμανούς επιχειρηματίες…Χώρα πάμφθηνου και μορφωμένου εργατικού, αλλά και επιστημονικού δυναμικού κλπ…»
::
Λεφτά υπάρχουν, αλλά στα… ταμεία των επιχειρήσεων
ΔΕΛΑΣΤΙΚ - http://is.gd/7ZAAo0
«…Ελάχιστοι -αναφερόμαστε βεβαίως στους μη μυημένους πολίτες- φαντάζονταν ότι εντελώς αθόρυβα οι γιγαντιαίες επιχειρήσεις του πλανήτη που δεν δραστηριοποιούνται στον χρηματοπιστωτικό τομέα ακολουθούν κι αυτές με τον δικό τους τρόπο το παράδειγμα των τραπεζών: την ώρα που η καθεμία από αυτές τις εταιρείες απολύει δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, την ίδια ώρα… αποθησαυρίζουν τρομακτικά ποσά μετρητών! Είναι απίστευτα πολλά τα χρήματα που κατέχουν ενδεικτικά οι δέκα μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κόσμου, της Ευρωζώνης και ειδικά της Γερμανίας, που παρουσίασε σε τρεις πίνακες η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ». Το φαινόμενο δηλαδή της έλλειψης ρευστότητας που παρατηρείται σε όλες τις επιχειρήσεις της Ελλάδας, από τις μικρές ως τις μεγαλύτερες, αλλά και σε πολλές μεγάλες επιχειρήσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης, διαπιστώνουμε με έκπληξη ότι συνυπάρχει με το φαινόμενο της πρωτοφανούς έκτασης συγκέντρωσης μετρητών (προσοχή, δεν αναφερόμαστε σε μετοχές, χρεόγραφα κ.λπ., μόνο σε μετρητά) από άλλες επιχειρήσεις τεράστιου μεγέθους…»

::..

PAUL KRUGMAN
Η Εξουσία των Ραντιέρηδων - http://goo.gl/cpXd7
«…Συνειδητά ή όχι, οι πολιτικές ηγεσίες εξυπηρετούν σχεδόν αποκλειστικά τα συμφέροντα των ραντιέρηδων, των πάσης φύσεως εισοδηματιών – αυτών που κερδίζουν πολλά χρήματα από τους τόκους των δανείων που παραχώρησαν παλαιότερα, συχνά ακρίτως, αλλά οι οποίοι σήμερα προστατεύονται από κάθε ζημία, την οποία καλούνται να πληρώσουν όλοι οι υπόλοιποι…
…οι μόνοι που πραγματικά ωφελούνται από τις «πολιτικές του πόνου» είναι… οι τραπεζίτες και τα πλούσια άτομα που έχουν χαρτοφυλάκια γεμάτα ομόλογα. Μόνον έτσι εξηγείται γιατί τα συμφέροντα των πιστωτών καθορίζουν σε τόσο μεγάλο βαθμό την πολιτική ατζέντα: πέρα από το γεγονός ότι η συγκεκριμένη τάξη δίνει τα περισσότερα χρήματα στις πολιτικές καμπάνιες, είναι και η τάξη που έχει άμεση πρόσβαση στο πολιτικό προσωπικό, καθώς μάλιστα πολλοί από τους αξιωματούχους μας πηγαίνουν να δουλέψουν απευθείας γι’ αυτούς, περνώντας από την «περιστρεφόμενη πόρτα» προς τον ιδιωτικό τομέα όταν φύγουν από την κυβέρνηση…»
{KRUGMAN. Rule by Rentiers - http://goo.gl/Q4p5G}

::..

Γ. Μ. ΧΑΤΖΗΣΤΕΡΓΙΟΥ - http://is.gd/7w0evD
«…Πρόκειται για μια βίαια -πολεμικής φύσης, αλλά χωρίς χρήση συμβατικών όπλων- διαδικασία υπερσυγκέντρωσης πόρων και εξουσίας, η οποία σε επίπεδο διαχείρισης των ανθρώπων δεν μπορεί παρά να αντιστοιχεί σε ένα καθεστώς παροξυσμικού ολοκληρωτισμού. Δεν είναι μια συνηθισμένη κρίση, αλλά μια άγρια τομή μετά την οποία τίποτα δεν θα μοιάζει με το πριν…»


Κ. ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗΣ - http://is.gd/bdDPln
Η υφαρπαγή γης και ακινήτων στην Ελλάδα των Μνημονίων
«…Το σύνολο της ελληνικής επικράτειας αποτελεί μια οιονεί μονοπωλιακή θέση ως προς τα γεωπολιτικά δεδομένα και τη φυσική εγγύτητα στις ευρωπαϊκές αγορές· άρα, ο κάτοχος ή εκείνος που την ελέγχει απολαμβάνει ένα είδος μονοπωλιακής γαιοπροσόδου
[…]
η πιθανή έναρξη των πλειστηριασμών κατοικιών: εκτός από την κοινωνική αναταραχή που θα προκαλέσει και τις έντονες αντιδράσεις των ελληνικών τραπεζών (για τα οποία η Τρόικα αδιαφορεί), θα προκαλέσει άμεση κατάρρευση των τιμών στην αγορά ακινήτων, άρα και των δημόσιων ή των ΝΠΔΔ, δημιουργώντας μεγάλες ευκαιρίες σε εκείνους που περιμένουν να τα υφαρπάξουν. Γιατί οι μελλοντικοί επενδυτές δεν ενδιαφέρονται για τις χιλιάδες μικροϊδιοκτησίες που θα χαθούν, αλλά: α) για τις μεγάλες δημόσιες εκτάσεις και τα μεγάλα ακίνητα του δημοσίου, των ΝΠΠΔ και των οργανισμών κοινής ωφέλειας, τα οποία θα χάσουν σημαντικό τμήμα της αξίας τους και β) για την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων επειδή οι περισσότεροι στόχοι περιλαμβάνουν σημαντικά τμήματα ακίνητης περιουσίας (ΟΣΕ, λιμάνια, αεροδρόμια κ.ά.)
[…]
Οι θεσμικές εκτροπές, που αλλού θα απαιτούσαν στρατιωτική βία, στην Ελλάδα εφαρμόζονται με τη βία τις συστηματικής εξασθένισης των ρυθμιστικών μηχανισμών της δημοκρατίας. Οι πολίτες δεν βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με πολιτικούς εκπροσώπους κλασικού δημοκρατικού τύπου, αλλά… με ένα είδος τοπικής ψευτο-κρατικής κάλυψης των κυρίαρχων διαδικασιών καταλήστευσης… »

::..

Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΟΡΝΙΘΟΤΡΟΦΕΙΟΥ – http://is.gd/GDEfvG
«…Η πολιτική επιλογή για την όξυνση της «κρίσης του χρέους» έχει μεγάλα πλεονεκτήματα για το κεφάλαιο: το φόβητρο της χρεοκοπίας γίνεται ένα χρήσιμο εργαλείο για ένα νέο κύκλο βίαιης πρωταρχικής συσσώρευσης, κατά τρόπο ανάλογο με ό,τι συνέβη στις χώρες της περιφέρειας τις προηγούμενες δεκαετίες.[…] Στη Δύση παίρνει τη μορφή μιας απόπειρας για την ολοκληρωτική ενσωμάτωση των σχετικά αποεμπορευματοποιημένων μορφών κοινωνικής αναπαραγωγής στην καπιταλιστική αξιοποίηση καθώς και τη μορφή της υποτίμησης και πειθάρχησης της εργατικής δύναμης: περικοπές των μισθών και των συντάξεων· μείωση της χρηματοδότησης των δημόσιων υπηρεσιών· αύξηση της φορολόγησης της εργατικής τάξης· ιδιωτικοποιήσεις· μεταρρυθμίσεις της κοινωνικής ασφάλισης· εμβάθυνση των διαχωρισμών μεταξύ νέων και παλαιότερων εργαζομένων και μεταξύ «τεμπέληδων» και «φιλόπονων» εργαζομένων. Όλα τα προηγούμενα συνοδεύονται από την ωμή βία και την προπαγάνδα των ΜΜΕ ενάντια στις απεργίες και τις διαμαρτυρίες…»

::..

ΝΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ - goo.gl/XCMkv
«…Η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων ανήκουν στην κατηγορία των μικρομεσαίων μικροαστών της οποίας τα χαρακτηριστικά είναι κυρίως η ατομικότητα, αν όχι ο φιλοτομαρισμός. Αυτή είναι κατηγορία η οποία στην κάλπη εκλέγει κυβερνήσεις και κινείται σε ρευστή ιδεολογική κατάσταση μεταξύ Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς. Αυτός είναι ο λεγόμενος και κοινωνιολογικά «κοινωνικός χυλός» ο οποίος γιγαντώθηκε κατά τη διάρκεια της Χούντας για να δημιουργήσει κοινωνικό πρότυπο και μάλιστα ισχυρά πλειοψηφικό κατά τη Μεταπολίτευση. Η πολιτική από τη Δεξιά έως και την Αριστερά προτίμησε για καθαρά ίδιον όφελος να «χαϊδεύει» τα αυτιά αυτού του «κοινωνικού χυλού» προκειμένου να αποκομίσει εκλογικά οφέλη […] Μένει να αποδειχθεί αν αυτή η συμπιεσμένη από τα δεινά κοινωνία είναι σε θέση διασώσει ορισμένα από τα στοιχεία που θα διασφάλιζαν αξίες ανθρωπιστικής συμπεριφοράς ώστε να αποφευχθεί η κατοχύρωση ως εθνικού χαρακτηριστικού του κυνισμού και της αδιαφορίας. Μένει να αποδειχθεί αν μέσω του πανικού και της κυριαρχίας της ατομικότητας η απάντηση στην έννοια της κρίσης μπορεί ακόμη στη σύγχρονη Ελλάδα να είναι η έννοια της πολιτικής και κοινωνικής αλληλεγγύης…»

::..

ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ. ΤΟ ΚΕΝΟ   https://isotis.wordpress.com/s93/
«…Στη συγχρονη Δυση, το ελευθερο, κυριαρχο, αυταρκες, πληρες ‘‘ατομο’’ δεν διαφερει και πολυ… απο μια μαριονετα που εκτελει σπασμωδικα τις κινησεις που της επιβαλλει το κοινωνικο-ιστορικο πεδιο: να κανει λεφτα, να καταναλωνει και να ‘‘απολαμβανει’’ (αν το κατορθωνει!). ‘‘Ελευθερο’’, υποτιθεται να δινει στη ζωη του το νοημα που ‘‘θελει’’…δηλαδη το μη-νοημα της απεριοριστης αυξησης της καταναλωσης. Η… ‘‘αυθεντικοτητα’’ του ειναι ο κυριαρχος γενικευμενος περιβαλλων κομφορμισμος… Εκείνο που κυρίως καταναλώνουν σήμερα οι άνθρωποι είναι τη-λε-ό-ρα-ση. Και μέσα από την τηλεόραση καταναλώνουν, δι’ αντιπροσώπου,τη φαντασίωση μιας ζωής που θα ήταν λεφτά, σεξ, εξουσία και βία…»






ΤΕΡΖΑΚΗΣ – ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Το προσόν του βιβλίου τού Βαρουφάκη [Παγκόσμιος Μινώταυρος] είναι ότι ανατέμνει με εξαιρετικά διαυγή τρόπο την περίπλοκη δομή του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος […] Άμεσο πρόξενο της κρίσης θεωρεί βέβαια τη λειτουργία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, με καρδιά την Wall Street και το City του Λονδίνου, που με την επινόηση καινοφανών χρηματοπιστωτικών εργαλείων (δομημένα παράγωγα, αμοιβαία κεφάλαια, αντασφαλίσεις, διάφορες στρατηγικές μόχλευσης) δημιούργησε έναν πακτωλό εικονικού χρήματος βασισμένον σε άκρως επισφαλή δάνεια και υποθήκες.
[…]
Δημιουργήθηκε… μια οικονομία-βαμπίρ αποσυνδεδεμένη πλήρως από την παραγωγική διαδικασία, βασισμένη στον συστηματικά υποκινούμενο δανεισμό, της οποίας οι συνέπειες αποκαλύπτονται ως εξής: «Η πλήρης εικόνα της εκκολαπτόμενης καταστροφής δεν θα είναι ολοκληρωμένη χωρίς μιαν αναφορά στον λόγο μεταξύ του παγκόσμιου εισοδήματος, του ΑΕΠ του πλανήτη, και της “αξίας” των παραγώγων αυτών: το 2003, για κάθε δολάριο του παγκόσμιου ΑΕΠ κυκλοφορούσαν παράγωγα αξίας 1,80 δολαρίων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2007, η αναλογία αυτή είχε αυξηθεί κατά 640%: σε κάθε δολάριο του παγκόσμιου ΑΕΠ αντιστοιχούσαν παράγωγα αξίας 132 δολαρίων. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα είχε διογκωθεί τόσο που δεν χωρούσε στον πλανήτη γη!» (σελ. 264).
 
Αυτή ακριβώς ήταν η «φούσκα» που έσπασε το 2008, συμπαρασύροντας σε άγριους κλυδωνισμούς όλο τον πλανήτη: «Πριν το 2008 η Wall Street είχε καταφέρει να δημιουργήσει ένα παράλληλο νομισματικό σύστημα, μια μορφή ιδιωτικού χρήματος, που βασιζόταν στις κεφαλαιακές εισροές προς τον Παγκόσμιο Μινώταυρο. Η παγκόσμια οικονομία εθίστηκε σε αυτό το τοξικό ιδιωτικό χρήμα, το οποίο από τη φύση του αυγάτιζε αενάως. Κάποια στιγμή το ιδιωτικό αυτό χρήμα εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Και τότε ήρθε η κατάρρευση, το Κραχ. Ο μόνος λόγος που το Κράχ του 2008 δεν είχε τα εμφανή αποτελέσματα του Κραχ του 1929 (εκατοντάδων χιλιάδων λιμοκτονούντων αστέγων στις παραγκουπόλεις) ήταν ότι οι αρχές, και δη οι Κεντρικές Τράπεζες, είχαν μάθει κάτι από τα διδάγματα του Κραχ του 1929. Έτσι, έσπευσαν να αντικαταστήσουν το κατεστραμμένο ιδιωτικό χρήμα με νέο, φρεσκοτυπωμένο δημόσιο χρήμα. Έτσι, οι ζημίες των αφρόνων τραπεζιτών μετατράπηκαν σε βουνά νέου δημόσιου χρέους» (σελ. 299).
[…]
Γιατί ο παγκόσμιος καπιταλισμός μπήκε σε αυτή τη δαιμονισμένη σπείρα, γιατί αυτή η παράλογη διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα έγινε αναγκαία στρατηγική του από τη δεκαετία του 1980 και μετά; Σε αυτό, η απάντηση του Γ. Βαρουφάκη είναι αμιγώς πολιτική. Ήταν πολιτικοί οι λόγοι που προκάλεσαν αυτή την τρομακτική παραμόρφωση της παγκόσμιας οικονομίας, και απορρέουν από την κεντρική στρατηγική που επέλεξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής προκειμένου να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους μετά την κρίση του 1970 όταν η οικονομία τους, από πλεονασματική που ήταν ως τότε, έγινε ελλειμματική.
 
Διατυπωμένο με τα δικά του λόγια: «Το μεγάλο γεγονός που σημάδεψε την παγκόσμια οικονομία, περί τα μέσα της δεκαετίας του 1970, ήταν η βίαιη αντιστροφή των ροών προϊόντων και κεφαλαίων μεταξύ των ΗΠΑ και του υπόλοιπου κόσμου. Εκεί που οι ΗΠΑ εξήγαν στον υπόλοιπο κόσμο περισσότερα εμπορεύματα και περισσότερα κεφάλαια (απ’ όσα εισήγαν), τα πράγματα άλλαξαν όταν, περί τα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Αμερική απώλεσε την πλεονασματική της θέση. Και τότε, η οικουμενική ηγεμών αντέδρασε στην απώλεια των πλεονασμάτων της με μιαν απίστευτη στρατηγική κίνηση: ενίσχυσε την ηγεμονική της ισχύ αυξάνοντας τα ελλείμματά της!
 
Το κλειδί σε αυτή την παράξενη ιστορία είναι να κατανοήσουμε πώς κατάφερε η Αμερική να “πείσει” τον υπόλοιπο κόσμο να χρηματοδοτεί τα αυξανόμενα ελλείμματά της, στέλνοντας ένα αυξανόμενο τσουνάμι κεφαλαίων προς την Wall Street. Αν κατανοήσουμε αυτή την ιστορική εξέλιξη, είναι εύκολο να καταλάβουμε τη μετάλλαξη της Wall Street και, μέσω αυτής, ολόκληρου του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Μια μετάλλαξη που, αφενός, ενίσχυσε τη νέα μορφή αμερικανικής ηγεμονίας ενώ, αφετέρου, την εμβολίασε με τον ιό που θα τη θανάτωνε το 2008» (σελ. 18-9).
 
Αυτό το μοντέλο εθελοντικής χρηματοδότησης του διπλού αμερικανικού ελλείμματος (ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού και εμπορικού ελλείμματος της αμερικανικής οικονομίας) από τον υπόλοιπο κόσμο (και κυρίως από τις ισχυρές εξαγωγικές οικονομίες της Γερμανίας, της Ιαπωνίας και της Κίνας) είναι που περιγράφεται από τον συγγραφέα ως ο «Παγκόσμιος Μινώταυρος»: πρόκειται δηλαδή για «δώρα υποτέλειας», στην ουσία θυσίες, από την περιφέρεια προς το ηγεμονικό κέντρο, με αντάλλαγμα μία (ασταθή) παγκόσμια ισορροπία που κρατάει την ίδια την περιφέρεια οικονομικά ζωντανή (δηλαδή, κερδοφόρα). Το μέσον ήταν η δολαριοποίηση των παγκόσμιων κεφαλαιακών αποθεμάτων, και το κίνητρο η υπόσχεση μιας απεριόριστης χρηματοοικονομικής κερδοφορίας με τα νέα χρηματοπιστωτικά εργαλεία που επινοούσε η Wall Street…
[…]
Η απάντηση στο ερώτημα «γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες (ή η Γερμανία στην παρούσα ευρωπαϊκή συγκυρία, ή οποιοσδήποτε άλλος στη θέση τους) αδυνατούν να δουν καθαρά την άβυσσο στην οποία οδηγούν οι τρέχουσες στρατηγικές τους» είναι: δεν έχουν άλλη επιλογή, αν εκείνο που πρέπει να διασωθεί είναι η (βραχυπρόθεσμη) κερδοφορία του κεφαλαίου. Απέναντι στην απειλή τού καταποντισμού τους, οι κεφαλαιοκρατικές τάξεις έχουν αποφασίσει να θυσιάσουν όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, ακόμη και αν αυτό μακροπρόθεσμα σημαίνει και τη δική τους αυτοκτονία…
[…]
Κατανοεί βέβαια κανείς ότι, για έναν κεϋνσιανό που ενεργεί με τον πραγματιστικό κοινό νου, εκείνο που αντιπροσωπεύει τη μέγιστη απειλή και το μέγιστο κακό, το οποίο πρέπει πρωτίστως και πάση θυσία να εξοντωθεί, είναι ο δράκος των οικονομικών κρίσεων τύπου 1929… Από τη δική μας όμως σκοπιά, το ερώτημα πρέπει να είναι: για λογαριασμό τίνος; Μπορεί η κερδοφορία του κεφαλαίου να συνυπάρχει με την ευημερία όλης της ανθρωπότητας; …Ένας «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» είναι η πιο αχαλίνωτη ονειροφαντασία που γέννησε ποτέ νους ρεαλιστών…
[…]
Αν ο όρος οικονομία εξακολουθεί να ορίζει το πεδίο των υλικών ανταλλαγών ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τη φύση, το πεδίο των παραγωγικών δραστηριοτήτων, των μέσων και των τρόπων οργάνωσής τους καθώς και τη λογική των κοινωνικών ανταλλαγών, τους τρόπους κυκλοφορίας και διανομής δηλαδή των υλικών προϊόντων, μόνο δύο έννοιες χρειαζόμαστε για να ξεκινήσουμε: την έννοια των ανθρώπινων αναγκών, και την έννοια του σχεδιασμού για την κάλυψή τους
[…] Να οδηγηθεί στην εξάλειψή του εκείνο το ανθρώπινο υποείδος που ζει από και για την επιδίωξη του κέρδους…

http://poetrybar.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html






ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ - http://is.gd/EGiC07

«…αν τουλάχιστον βλέπουμε την κρίση ως κρίση ενός ολόκληρου πολιτισμού, η δεσπόζουσα παράμετρος είναι ανθρωπολογική. Οι κοινωνικές, θρησκευτικές, τεχνολογικές κ.ά. συνθήκες που συνέρρευσαν εκεί, γύρω στον 16ο-17ο αιώνα, δημιούργησαν έναν κτητικό και υπολογιστικό ανθρώπινο τύπο που έχει μεταθέσει την άμεση επιδίωξη της απόλαυσης, της χαράς, της αυθόρμητης συντροφικότητας στη νοσηρή επιδίωξη του κέρδους (που κι αυτό είναι στην υπηρεσία μιας ακόμη πιο νοσηρής επιδίωξης κυριαρχίας, πάνω στους άλλους ανθρώπους και στη φύση).

Γεννήθηκε κυριολεκτικά ένα τέρας που αναπαράγεται απεριόριστα γύρω μας και μέσα μας, και έχει αποκρυσταλλωθεί στην αντικειμενική δομή τού συστήματος παραγωγής, αυτού που ονομάζουμε καπιταλισμό, το οποίο με τη σειρά του συνυποθέτει αυταρχικές πολιτικές μορφές διαχείρισης (την ίδια τη μορφή-κράτος) που αναπαράγουν και διευρύνουν συνεχώς την ετερονομία, την καθυπόταξη των ανθρώπων εν πρώτοις στους διαχειριστές της παραγωγικής μηχανής, που είναι με τη σειρά τους όμως και οι ίδιοι υποταγμένοι στην αυτόνομη κίνηση της μηχανής, η οποία δεν έχει πλέον κανέναν ανθρώπινο σκοπό: μοναδικός σκοπός του καπιταλισμού είναι η αυτοαξιοποίηση και η συνεχής επέκταση του κεφαλαίου – με οιοδήποτε ανθρώπινο και περιβαλλοντικό τίμημα.

Πόσο θα το αφήσουμε αυτό να συνεχίζεται; Πώς είναι δυνατόν ένα τόσο ζωτικό πράγμα όσο οι μορφές παραγωγής, από τις οποίες εξαρτάται η ίδια η ζωή μιας κοινωνίας, να ελέγχονται από ένα τόσο διαστροφικό κίνητρο όσο η επιδίωξη του κέρδους; Και πώς θα εξαφανίσουμε από το πρόσωπο της γης αυτό τον ανθρωπολογικό τύπο που αντιλαμβάνεται ως ατομικό του συμφέρον την εξόντωση όσο το δυνατόν περισσότερων άλλων όντων στον πλανήτη; »







ΟΙ ΔΟΛΑΡΙΟΦΡΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ‘‘ΜΝΗΜΟΝΙΑ’’

Καπιταλισμος δεν ειναι ουτε ο Λατσης, ουτε ο Ροκφελερ, ουτε η Siemens, ουτε η BP. Ειναι ο μεσος ανθρωπος, ο προθυμος να πουληθει για να καταναλωνει, ο προθυμος να συμμετασχει στη διαδικασια συσσωρευσης του Ιερου Κεφαλαιου.

Τις τελευταιες δεκαετιες, προσαρμοσμενος σημαινε δυναμει βολεμενος. Το προβαλλομενο κοινωνικο προτυπο ηταν να σπουδασεις, να αποκτησεις δεξιοτητες, να γινεις εμπορευμα υψηλων προδιαγραφων, να σε αγορασει με ενα καλο μισθο καποια εταιρεια ή το κομματικο “δημοσιο”, να βολευτεις και να βρεις το νοημα του βιου, την καταναλωση.
Επι δεκαετιες οι νεοελληνες ψηφιζαν και προσκυνουσαν τις καθεστωτικες συμμοριες, κομματα και εταιρειες, για να παιρνουν ως ανταλλαγμα διορισμους, αργομισθιες, επιδοτησεις, φακελακια, νομιμοποιησεις αυθαιρετων, ασυλια για να κλεβουν ανενοχλητοι ο ενας τον αλλο, και λαιφσταιλ. Στηριζαν την αρχουσα μαφια για ενα μονο λογο: ηθελαν να γινουν μελη της.

Ολως αιφνιδιως, σημερα φτυνουν εκει που εγλειφαν. Τωρα που τα λεφτα και τα ρουσφετια κοβονται, και δεν θα μπορουν να πληρωνουν τις δοσεις του αυτοκινητου και της tv plasma, ανακαλυψαν οτι οι εκλεγμενοι νταβατζηδες τους ειναι ‘‘κλεφτες’’. Τωρα το Αφεντικο αποφασισε να υποτιμησει και τις δεξιοτητες, και τα προσοντα, και την προθυμια μας να πουληθουμε.
Δεν θελουμε να αλλαξουμε τον κοσμο, δεν ειμαστε ουτε παλαβοι ουτε ιδεοληπτικοι, ειμαστε υπευθυνοι και ρεαλιστες, θελουμε να προσαρμοστουμε και να γινουμε ανταγωνιστικοι, ευπωλητοι. Στο εξης ομως, προσαρμοσμενος σημαινει δουλοπαροικος.
Ηρθε ο λογαριασμος για τον εθελοδουλο, τον καταναλωτη, τον πελατη των κομματων και των εταιρειων. Οι προαγωγοι του εκτιμουν οτι δεν εχουν πλεον αναγκη να τον εξαγοραζουν, μπορουν απροκαλυπτα να του επιβαλλουν το καπιστρι: κινεζοποιηση.

Προκειμενου να αλλαξει οτιδηποτε, η δολαριοφρων πλειοψηφια, η ‘‘μεσαια ταξη’’, πρεπει να εξαλειφθει. Η πεινα διαρκειας που επιβαλλεται μεσω ‘‘μνημονιων’’, μπορει να εχει και θετικες πλευρες. Η αδυναμια του κομφορμιστη να βολευτει, να πουληθει σε καλη τιμη, ισως να τον ωθησει να αρνηθει να πουλιεται. Κι αν δεν υπαρχει ελπιδα να απαρνηθει ο ιδιος την κατασταση του ρομποτ, ισως το κανουν τα παιδια του. [Δεκ.2012]