ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ | ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ


«…Απ’ τη μια μερια, ολο το ιστορικο ρευμα της συγχρονης κοινωνιας οδηγει τους ανθρωπους σ’αυτη την αποχαυνωση, σε αυτο τον ατομικισμο, σ’αυτο τον καταναλωτικο και τηλεοπτικο αυνανισμο. Απο την αλλη… η διεισδυση μεσα στον πληθυσμο μιας κεντρικης καπιταλιστικης σημασιας, του μυθου της γνωσης, της επιστημης, των ειδικων, των επαϊοντων, αυτων που ξερουν. Εκει στηριζεται η κεντρικη δομη της συγχρονης κοινωνιας, τελειως ασυμβιβαστη με καθε δημοκρατικη θεσμιση, δηλ. η ιεραρχια. Γιατι ο ταδε ειναι στην κορυφη και οι αλλοι ειναι κατω; Διοτι ειναι σπουδασμενος, διοτι ειναι επαϊων, διοτι ξερει καλυτερα, διοτι ειναι ειδικος, κλπ… Αυτος ο μυθος εχει βαθια διεισδυσει μεσα στη ζωη των ατομων […]

Το ιδιο και μεσα στο εργατικο κινημα. Υπαρχουν οι αρχηγοι που ξερουν, οι γενικοι γραμματεις, οι Ζαχαριαδηδες, κλπ… Yπαρχει η μαρξιστικη θεωρια που λεει την αληθεια για την κοινωνια… Ολα αυτα ειναι μελετημενα και λυμενα στους τομους του Κεφαλαιου ή στους 60 τομους των Απαντων του Λενιν. Τα εχουν μελετησει οι ειδικοι, οι οποιοι ξερουν. Εσυ πηγαινε να κολλησεις αφισες, γιατι μονο αυτο μπορεις να κανεις…» {*}

«…Οι σημερινοι πολιτικοι θεσμοι δεν εχουν μηπως ως τελικοτητα να απομακρυνουν τους πολιτες απο τις δημοσιες υποθεσεις και να τους πεισουν οτι ειναι ανικανοι να ασχολουνται μ’αυτες; Καμια σοβαρη αναλυση δεν μπορει να αμφισβητησει οτι τα καθεστωτα που αυτοανακυρησσονται δημοκρατικα ειναι στην πραγματικοτητα αυτο που καθε κλασικος πολιτικος φιλοσοφος θα ονομαζε καθεστωτα ολιγαρχιας.
Ενα ισχνοτατο στρωμα της κοινωνιας κυριαρχει και κυβερνα. Διαλεγει τους διαδοχους του. Ασφαλως ειναι φιλελευθερο (περισσοτερο ή λιγοτερο…) και επικυρωνεται καθε πεντε ή επτα χρονια απο την ψηφο του λαου. Αν το κυβερνων κλασμα αυτης της ολιγαρχιας υπερβαλλει πολυ, θα αντικατασταθει― απο το αλλο κλασμα της ολιγαρχιας, που ειναι ολοενα και περισσοτερο ομοιο με το πρωτο. Εξ ου και η εξαφανιση καθε πραγματικου περιεχομενου μεσα στην αντιθεση της ‘αριστερας’ και της ‘δεξιας’. Το απιστευτο κενο των σημερινων πολιτικων λογων αντικατοπτριζει αυτην την κατασταση, οχι γενετικες μεταλλαγες…»[Ο ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ /σ.136-9]

* * *

«…Ελευθερη κοινωνια ειναι μια κοινωνια στην οποια η εξουσια ασκειται αποτελεσματικα απο τη συλλογικοτητα… στην οποια ολοι συμμετεχουν πραγματικα με ισοτητα. Αυτη η ισοτητα πραγματικης συμμετοχης… πρεπει να διασφαλιζεται, οσο περισσοτερο γινεται, απο αποτελεσματικους θεσμους.(…) Πραττω μαζι με τους αλλους σημαινει συμμετεχω, δεσμευομαι, ενωνομαι σε μια κοινη δραστηριοτητα― και αποδεχομαι μια οργανωμενη συνυπαρξη και συλλογικες επιχειρησεις στις οποιες οι αποφασεις παιρνονται απο κοινου και εκτελουνται απ’οσους συμμετεχουν στη διαμορφωση τους. (…)

Επειδη αναγκαστικα υπαρχει εξουσια στην κοινωνια, οσοι δεν συμμετεχουν σ’αυτη την εξουσια στη βαση της ισοτητας κυριαρχουνται απ’αυτους που συμμετεχουν στην εξουσια και την ασκουν, ―συνεπως δεν ειναι ελευθεροι, ακομα κι αν εχουν την ηλιθια αυταπατη οτι ειναι, επειδη υποτιθεται πως αποφασισαν να ζησουν και να πεθανουν σαν ηλιθιοι (idiots), δηλαδη σαν απλοι ιδιωτες (ιδιωτευειν). (…)

Χωρις τη δραστηριοτητα των πολιτων ολοι οι νομοι ειναι χαρτια διχως αξια. Οι δικαστες και τα δικαστηρια δεν ειναι δυνατον να μενουν αδεκαστοι και αδιαφθοροι σε μια κοινωνια ‘‘ατομικιστικων’’ προβατων που δεν ενδιαφερονται τι κανει η εξουσια. Η ελευθερια και η αυτονομια συνεπαγονται αναγκαστικα την ενεργο και στη βαση της ισοτητας συμμετοχη σε καθε κοινωνικη εξουσια που αποφασιζει για κοινες υποθεσεις.

Ο φιλελευθερος- ιδιωτης διανοουμενος μπορει, αν ειναι αρκετα βλακας, να φανταζεται τον εαυτο του ελευθερο απολαμβανοντας τα προνομια που του εξασφαλιζει η θεσμισμενη κοινωνικη ταξη και λησμονωντας πως δεν εχει αποφασισει αυτος ουτε για τα μπιχλιμπιδια που του πουλανε, ουτε για τις ειδησεις που του παρουσιαζουν, ουτε για την ποιοτητα του αερα που αναπνεει…»

«…Συμμετοχη στην εξουσια ειναι συμμετοχη στη θεσμιζουσα εξουσια. Σημαινει οτι καποιος μετεχει ισοτιμα με τους αλλους σε μια συλλογικοτητα που αυτοθεσμιζεται ρητα. Η ελευθερια σε μια κοινωνια εκφραζεται στους εξης δυο θεμελιωδεις νομους: δεν υπαρχει εκτελεση χωρις ισοτιμη συμμετοχη στη ληψη αποφασεων· δεν υπαρχει νομος χωρις ισοτιμη συμμετοχη στη θεσπιση του νομου. Μια αυτονομη συλλογικοτητα εχει εμβλημα και αυτοκαθορισμο: ειμαστε εκεινοι που εχουμε νομο να οριζουμε εμεις τους νομους μας.(…)» [Το Περιεχομενο του Σοσιαλισμου/Υψιλον/ σ. 14-20]

«…εδω και χιλιαδες χρονια, η θεσμιση των ‘‘ιστορικων’’ κοινωνιων στον τομεα της πολιτικης (καθως επισης και το πυρηνικο σχημα της θεσμισης των κοινωνικων σχεσεων σε ολους τους αλλους τομεις) υπηρξε η θεσμιση μιας ιεραρχιας αναμεσα στους ανθρωπους[…] οι ανθρωποι οριζονται, νοουνται και ‘‘δρουν’’ αμοιβαιως και για τον εαυτο τους, ως ‘‘ανωτεροι’’ και ‘‘κατωτεροι’’ συμφωνα με μια ή περισσοτερες σχεσεις καταταξης κοινωνικα θεσμισμενες. Η εσωτερικη παραδοχη [εσωτερικευση] απο τον καθεναν χωριστα και απο ολους, αυτου του διατακτικου ιεραρχιας, ακομα περισσοτερο η αδυναμια σχεδον καθε ατομου να σκεφτει τον εαυτο του και τους αλλους, ητοι να υπαρξει κοινωνικα και ψυχολογικα, χωρις να τοποθετησει τον εαυτο του σ’ ενα οποιοδηποτε σημειο (εστω και το κατωτερο) αυτης της ιεραρχιας, υπηρξε και παραμενει ακρογωνιαιος λιθος της θεσμισης των ‘‘ιστορικων’’ κοινωνιων…» [Η Ουγγρικη Επανασταση]

«…Μπορουν να υπαρξουν, εχουν υπαρξει, και ελπιζουμε πως θα υπαρξουν παλι κοινωνιες διχως Κρατος, διχως δηλαδη ιεραρχικα οργανωμενο γραφειοκρατικο μηχανισμο, διαχωρισμενο απο την κοινωνια και κυριαρχο. Το Κρατος ειναι ενα ιστορικο δημιουργημα που μπορουμε να το εντοπισουμε μεσα στο χρονο και στο χωρο: Μεσοποταμια, Ανατολικη και ΝΑ Ασια, προκολομβιανη Μεσοαμερικη. Μια κοινωνια διχος τετοιο Κρατος ειναι δυνατη, νοητη, ευκταια. Μια κοινωνια ομως διχως ρητους θεσμους εξουσιας [ληψης αποφασεων] ειναι σκετος παραλογισμος, στον οποιο υπεπεσαν τοσο ο Μαρξ οσο και ο αναρχισμος…» [Η Ανοδος της Ασημαντοτητας -Υψιλον- σ.262]



ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ

«…Μια απο τις σημαντικοτερες λειτουργιες της σημερινης ιεραρχιας ειναι η οργανωση του καταναγκασμου… Στη δουλεια πχ, ειτε προκειται για εργαστηρια ή για γραφεια, ενα ουσιαστικο μερος της ‘‘δραστηριοτητας’’ του ιεραρχικου οργανου (απο τους αρχιεργατες μεχρι τη διευθυνση) ειναι η επιτηρηση, ο ελεγχος, η επιβολη ποινων, η μεση ή εμμεση επιβολη της ‘‘πειθαρχιας’’ και η αψογη εκτελεση των εντολων της διευθυνσης…

Γιατι ομως χρειαζεται να υπαρχει καταναγκασμος; Διοτι σε γενικες γραμμες οι εργαζομενοι δεν ριχνονται με αυθορμητο ενθουσιασμο να εκτελεσουν αυτα που η διευθυνση θελει να κανουν. Γιατι αυτο; Διοτι ουτε η εργασια τους ουτε το προϊον της τους ανηκουν, διοτι νιωθουν οτι τους ξενωνουν και τους εκμεταλλευονται, διοτι δεν αποφασιζουν οι ιδιοι αυτο που κανουν και τον τροπο που θα το κανουν, ουτε τι θα γινει αυτο που κανουν.

Με λιγα λογια, επειδη υπαρχει διαρκης συγκρουση μεταξυ εκεινων που εργαζονται και εκεινων που διευθυνουν την εργασια των αλλων και την καρπωνονται. Συνεπως… η ιεραρχια χρειαζεται για να οργανωνει τον καταναγκασμο, και ο καταναγκασμος χρειαζεται επειδη υπαρχει διαιρεση και συγκρουση, δηλαδη επειδη υπαρχει ιεραρχια [και εκμεταλλευση].

Πιο γενικα, παρουσιαζουν την ιεραρχια απαραιτητη για τη ρυθμιση των συγκρουσεων, κρυβοντας το οτι η ιδια η υπαρξη της ιεραρχιας ειναι η πηγη της διαρκους συγκρουσης. Διοτι, οσο θα υπαρχει ενα ιεραρχικο συστημα, θα υπαρχει αναγκαστικα διαρκης αναζωπυρωση μιας ριζικης συγκρουσης μεταξυ ενος διευθυντικου και προνομιουχου στρωματος, και των υπολοιπων κατηγοριων που περιοριζονται σε ρολους εκτελεστη.»

«Λεγεται οτι, αν δεν υπαρχει καταναγκασμος, δεν θα υπαρχει πειθαρχια, πως ο καθενας θα κανει ο,τι του καπνισει, πως θα βυθιστουμε στο χαος. Ολα αυτα ειναι μια ακομα σοφιστεια. Το ζητημα δεν ειναι να μαθουμε αν η πειθαρχια, ή καμια φορα και ο καταναγκασμος, χρειαζονται. Το ζητημα ειναι ποια πειθαρχια, ποιοι την εχουν αποφασισει, ποιοι την ελεγχουν, με ποιες μορφες και ποιους στοχους. [Πειθαρχια προς οφελος ποιών;]

Οσο περισσοτερο οι στοχοι της πειθαρχιας ειναι ξενοι προς τις επιθυμιες εκεινων που οφειλουν να τους πραγματοποιησουν, τοσο πιο ξενες τους ειναι οι μορφες της πειθαρχιας και οι αποφασεις που αφορουν αυτους τους στοχους, και τοσο μεγαλυτερη αναγκη καταναγκασμου υπαρχει για να τις σεβαστουν.

Αυτοδιαχειριζομενο συνολο δεν ειναι ενα συνολο χωρις πειθαρχια αλλα ενα συνολο που αποφασιζει το ιδιο την πειθαρχια του, και σε οριακες περιπτωσεις, τις ποινες που πρεπει να υποστουν εκεινοι που την παραβιαζουν αυθαιρετα.(…)» [Το Περιεχομενο του Σοσιαλισμου /Υψιλον/ σ.223-4]




ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ [pdf]
https://equality2.files.wordpress.com/2016/03/castoriadis_sosialismos79.pdf
 
Η Ανοδος της Ασημαντοτητας - http://is.gd/whKgFL
 
http://is.gd/EuJMXd



ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ

«… Αν μιλω για ‘‘αυτονομα’’ μαζικα οργανα, δεν ειναι μονον επειδη πχ, δεν υπακουουν σε ατομα, σε κομματα ή σε ‘‘κυβερνηση’’. Τα ονομαζω ετσι διοτι και καθοσον δεν δεχονται την καθιδρυμενη θεσμιση της κοινωνιας. Αυτο σημαινει, ειδικοτερα: πρωτον οτι αρνουνται καθε νομιμοτητα σε μια εξουσια που δεν πηγαζει απ’ αυτα τα ιδια· και δευτερον, οτι αποκρουουν στους κολπους τους τη διαιρεση αναμεσα σ’ εκεινους που αποφασιζουν και σ’ εκεινους που εκτελουν…

…η ‘‘πολιτικη’’ αντιπροσωπευση τεινει να ‘‘διαπαιδαγωγησει’’…[να εθισει] τους ανθρωπους στην πεποιθηση οτι δεν μπορουν να διαχειριζονται τα προβληματα της κοινωνιας, οτι υπαρχει μια ειδικη κατηγορια ανθρωπων προικισμενων με την ειδικην ικανοτητα να ‘‘κυβερνουν’’. Η διαρκης αντιπροσωπευση παει μαζι με την ‘‘πολιτικη ως επαγγελμα’’. Συντελει ετσι στην πολιτικη απαθεια, κι αυτη, με τη σειρα της, μεγαλωνει μεσα στο πνευμα των ανθρωπων το χασμα αναμεσα στην εκταση και στην πολυπλοκοτητα των κοινωνικων προβληματων και στην ικανοτητα τους να καταπιαστουν μ’ αυτα…

…Στην οργανωση του Συμβουλιου, ολες οι αποφασεις πρεπει κατ’ αρχην να λαμβανονται, οποτε ειναι πρακτικως δυνατον, απο το συνολο των ενδιαφερομενων προσωπων, δηλαδη, απο τη γενικη συνελευση του ‘‘πολιτικου σωματος’’ (ειτε προκειται για εργοστασιο, για διοικηση, για πανεπιστημιο ή για συνοικια). Μια ομαδα αντιπροσωπων εξασφαλιζει την εφαρμογη των αποφασεων της γενικης συνελευσης και τη συνεχεια της διαχειρισης που χωριζει τις συνοδους της συνελευσης. Οι αντιπροσωποι εκλεγονται, και ανακαλουνται διαρκως (εκτεθειμενοι καθε στιγμη σε ακαριαια ανακληση)… Το σημαντικο σημειο ειναι οτι η εξουσια του αποφασιζειν ανηκει στη γενικη συνελευση, η οποια μπορει να αναθεωρησει τις αποφασεις των αντιπροσωπων…

…ουτε η εξουσια της γενικης συνελευσης, ουτε το ανακλητο των αντιπροσωπων, ουτε η ευθυνη τους ενωπιον της συνελευσης, δεν ειναι πανακειες που ‘‘εγγυωνται’’ οτι ειναι αδυνατος ενας γραφειοκρατικος ή αλλος εκφυλισμος της επαναστασης. Η εξελιξη των Συμβουλιων, και καθε αλλου αυτονομου οργανισμου, και η μελλοντικη τους τυχη, εξαρτωνται απο την αυτο-κινητοποιηση και την αυτο-δραστηριοτητα των μαζων, απο το τί θα καμουν ή δε θα καμουν οι ανθρωποι, απο την ενεργο συμμετοχη τους στη ζωη των συλλογικων οργανων, απο τη θεληση τους να ριχνουν ολο τους το βαρος σε καθε στιγμη του processus: συζητηση, επεξεργασια, αποφαση, εφαρμογη και ελεγχο…

…Εκεινο που κρινεται εδω ειναι η ‘‘εξαλειψη του επαγγελματισμου’’ στην πολιτικη, η καταργηση της ως ειδικης και χωριστης σφαιρας δραστηριοτητας και αρμοδιοτητας· και, αντιστοιχα, η καθολικη πολιτικοποιηση της κοινωνιας σημαινει απλως οτι οι υποθεσεις της κοινωνιας ειναι, στην πραξη και οχι στα λογια, υποθεση ολων…»




Η ΟΥΓΓΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ - http://wp.me/P5Jo8V-41
 
http://is.gd/Pf73Ga



ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

«…Η παλη των ταξεων σημαινει οσο διαρκει -και θα διαρκεσει οσο κι αυτη η κοινωνια- οτι καθε πραξη του ενος απο τους αντιπαλους συνεπαγεται αμεσα ή στην πορεια μια (αντιδραση) του αλλου… Αλλα καθεμια απο αυτες τις πραξεις μεταβαλλει τοσο εκεινον που την επιχειρει οσο και εκεινον εναντιον του οποιου κατευθυνεται. Καθεμια απο τις εχθρικες ταξεις μεταβαλλεται απο τη δραση της αλλης. Αυτες οι πραξεις συνεπαγονται βαθιες μεταβολες στο κοινωνικο περιβαλλον, στο αντικειμενικο εδαφος πανω στο οποιο εκτυλισσεται η παλη.

Στις ακροτατες στιγμες τους περιεχουν μια ιστορικη δημιουργια, την ανακαλυψη μορφων οργανωσης, παλης ή ζωης οι οποιες καθολου δεν περιεχονταν στην προηγουμενη κατασταση, ουτε ηταν προκαθορισμενες απο αυτην…

Ετσι, στο πεδιο της παραγωγης, η εισαγωγη σε μεγαλη κλιμακα μηχανων απο τον καπιταλισμο, [αρχες 19ου αι.] εξεληφθη σωστα απο τους εργατες ως μια αμεση επιθεση, στην οποια αντεδρασαν σπαζοντας τις μηχανες. Σ’αυτο το πεδιο υπεστησαν μια ηττα. Αλλα απο την αρχη, η παλη παιρνει μεσα στα εργοστασια μια ακατανικητη μορφη: την αντισταση στην παραγωγη.
Ο καπιταλισμος ανταπανταει με τη γενικευση των μισθων με το κομματι και με την αποδοση. Αυτα γινονται με τη σειρα τους το αντικειμενο μιας οξειας παλης: οι νορμες αμφισβητουνται.
Ο τεηλορισμος ειναι η απαντηση του καπιταλισμου σ’αυτη την παλη. Οι νορμες θα καθοριζονται “επιστημονικα” και “αντικειμενικα”.
Η αντισταση των εργατων κανει φανερο οτι αυτη η “επιστημονικη αντικειμενικοτητα” ειναι μια γελοιοτητα.
Η ψυχολογια, κατοπιν η βιομηχανικη κοινωνιολογια εμφανιζονται τοτε [για να διευκολυνουν] την “ενσωματωση” των εργατων στην επιχειρηση[…]

Στο πολιτικο πεδιο, στις πρωτες προσπαθειες του προλεταριατου να οργανωθει, ο καπιταλισμος απανταει κατα κανονα με την καταπιεση, ανοιχτη ή καμουφλαρισμενη. Νικημενος πολυ γρηγορα σ’αυτο το πεδιο, κατεληξε, στο ακρο μιας μακριας καμπυλης της ιστορικης εξελιξης, να κανει αυτες τις ιδιες τις πολιτικες εργατικες οργανωσεις βασικους τροχους της λειτουργιας του[…]

* * *

«(…) Ο καπιταλισμος δεν ειναι απλως η ατελειωτη συσσωρευση για τη συσσωρευση, η συνεχης επανασταση της παραγωγης, του εμποριου, του χρηματος και της καταναλωσης. Ενσαρκωνει μια καινουρια κοινωνικη φαντασιακη σημασια: την απεριοριστη επεκταση της ‘‘ορθολογικης κυριαρχιας’’.(…)

Τιποτα δεν πρεπει να αποτελει εμποδιο στην πορεια της μεγιστοποιησης: ουτε η ‘‘φυση’’ (του κοσμου και του ανθρωπου), ουτε η παραδοση, ουτε αλλες ‘‘αξιες’’. Τα παντα καλουνται ενωπιον του δικαστηριου του (παραγωγικου) Λογου και πρεπει να αποδειξουν το δικαιωμα υπαρξεως τους βασει του κριτηριου της απεριοριστης επεκτασης της ‘‘ορθολογικης κυριαρχιας’’. Ο καπιταλισμος γινεται συνεπως μια διηνεκης κινηση μιας αυτο-ανα-θεσμισης θεωρουμενης ως ορθολογικης αλλα ουσιαστικα τυφλης, με την ανευ περιορισμου χρηση μεσων (ψευδο)ορθολογικων προς επιτευξιν ενος μονον (ψευδο)ορθολογικου σκοπου.» [Η εποχη του γενικευμενου κομφορμισμου/ Ο Θρυμματισμενος Κοσμος/Υψιλον/ σελ.18-19]

* * *

«…Το συνολο των μεσων που χρησιμοποιει ο καπιταλισμος υπακουει παντα στην ιδια προσταγη: τη διατηρηση της κυριαρχιας του, την επεκταση του ελεγχου πανω στην κοινωνια γενικα, στο προλεταριατο ιδιαιτερα… Ολοι οι τομεις της ζωης πρεπει να υποταχθουν στον ελεγχο των διευθυνοντων. Ολες οι πηγες και τα μεσα χρησιμοποιουνται απο τον καπιταλισμο… η επιστημονικη γνωση ειναι στην υπηρεσια του: η ψυχολογια και η ψυχαναλυση, η βιομηχανικη κοινωνιολογια και η πολιτικη οικονομια, η ηλεκτρονικη και τα μαθηματικα…[επιστρατευονται για να] φραξουν τις ρωγμες της αμυνας του, να του επιτρεψουν να διεισδυσει στο εσωτερικο της εκμεταλλευομενης ταξης, να κατανοησει τα κινητρα και τις συμπεριφορες της και να τα χρησιμοποιησει προς οφελος της “παραγωγης”, της “κοινωνικης σταθεροτητας” και της πωλησης αχρηστων αντικειμενων[…]

Για την καπιταλιστικη ταξη…να “εξορθολογισει”… σημαινει να υποδουλωνει διαρκως ολο και περισσοτερο τη ζωντανη εργασια… στη μηχανη και στους διευθυνοντες… Να συσσωρευσει σημαινει συγχρονως να μετατρεψει την εργασια σε κεφαλαιο, να δωσει στη ζωη και στο θανατο εκατομμυριων ανθρωπων τη μορφη των εργοστασιων και των μηχανων, και για να το κατορθωσει αυτο δημιουργει ενα συνεχως αυξανομενο αριθμο προλεταριων[…]

Γι’αυτο η συγχρονη κοινωνια, ειτε ζει υπο καθεστως “δημοκρατικο” ειτε “δικτατορικο”, ειναι στην πραγματικοτητα παντα ολοκληρωτικη. Γιατι η κυριαρχια των εκμεταλλευτων πρεπει, για να διατηρηθει, να κατακλυσει ολους τους τομεις της δραστηριοτητας και να προσπαθησει να τους υποταξει. Ο ολοκληρωτισμος δεν παιρνει πια τις ακραιες μορφες που ειχε περιβληθει με τον Χιτλερ ή τον Σταλιν… αλλα αυτο δεν αλλαζει σε τιποτα το ζητημα κατα βαθος. Η τρομοκρατια δεν ειναι παρα ενα απο τα μεσα που μπορει να χρησιμοποιησει μια εξουσια για να συντριψει τη δραστηριοτητα καθε αντιπολιτευσης, αλλα δεν ειναι παντα εφαρμοσιμη ουτε παντα η πιο αποδοτικη. Η “ειρηνικη” χειραγωγηση των μαζων, η βαθμιαια αφομοιωση των οργανωμενων αντιπολιτευσεων μπορουν να ειναι πιο αποτελεσματικες… » [ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ / Υψιλον / σ. 225-29]

*


ΟΙΚΟΝΟΜΙΣΜΟΣ

«…Ποσον καιρο ακομα η ανθρωποτητα θα κατατρυχεται απο τις ματαιοτητες και τις ψευδαισθησεις που ονομαζουμε εμπορευματα; Μια καταστροφη οποιουδηποτε ειδους (οικολογικη, πχ) θα προκαλεσει αραγε μια βιαιη αφυπνιση, ή μηπως την εμφανιση αυταρχικων ή ολοκληρωτικων καθεστωτων; (…)

Θα επρεπε να θελουμε μια κοινωνια στην οποια οι οικονομικες αξιες θα εχουν παψει να κατεχουν κεντρικη (ή μοναδικη) θεση, οπου η οικονομια θα εχει ξαναμπει στη θεση της, δηλαδη θα εχει γινει ενα απλο μεσο του ανθρωπινου βιου, και οχι υστατος σκοπος. Στην οποια επομενως θα εχουμε παραιτηθει απο την τρελη κουρσα προς μια συνεχως αυξανομενη καταναλωση.

Αυτο δεν ειναι απλως αναγκαιο για ν’αποφυγουμε την τελεσιδικη καταστροφη του γηινου περιβαλλοντος. Ειναι αναγκαιο κυριως για να βγουμε απο την ψυχικη και ηθικη εξαθλιωση των συγχρονων ανθρωπων. Θα επρεπε λοιπον απο δω κι εμπρος οι ανθρωποι (μιλω τωρα για τις πλουσιες χωρες) να δεχτουν ενα αξιοπρεπες αλλα λιτο βιοτικο επιπεδο και να παραιτηθουν απο την ιδεα οτι ο κεντρικος στοχος της ζωης τους ειναι να αυξανεται η καταναλωση τους κατα 2-3% τον χρονο.

Για να το δεχτουν αυτο, θα επρεπε κατι αλλο να δινει νοημα στη ζωη τους. Ξερουμε, ξερω ποιο ειναι αυτο το κατι αλλο ―τι ωφελει ομως, απο τη στιγμη που η μεγαλη πλειονοτητα του κοσμου δεν το δεχεται και δεν κανει αυτο που πρεπει ωστε να γινει πραγματικοτητα; Αυτο το αλλο ειναι η αναπτυξη των ανθρωπων, αντι για την αναπτυξη των σκουπιδοπροϊοντων.

Κατι τετοιο θα απαιτουσε μιαν αλλη οργανωση της εργασιας, η οποια θα επρεπε να παψει να ειναι αγγαρεια και να γινει πεδιο προβολης των ικανοτητων του ανθρωπου. Αλλο πολιτικο συστημα, μιαν αληθινη δημοκρατια που θα συνεπαγοταν τη συμμετοχη ολων στη ληψη των αποφασεων…» [Η Ανοδος της Ασημαντοτητας]

*

«…Ο οικονομικος ανταγωνισμος μεσα στην κοινωνια υπαρχει επειδη, και εχει σαν προϋποθεση το οτι, οι κοινωνικοι θεσμοι αντικειμενικα επιτρεπουν την οικονομικη ανισοτητα· και το καθιερωμενο συστημα αξιων αξιολογει θετικα αυτους που ‘‘εχουν’’ ή ‘‘κερδιζουν’’, και αρνητικα τους αλλους.

Αισθανεστε εσεις μειωμενος ή κατωτερος επειδη εχετε μονο μια συζυγο και οχι τεσσερεις; Αν ζουσαμε σε μουσουλμανικη χωρα, ισως να αισθανοσασταν [μειονεκτικα]… Υπηρξε μια εποχη, οχι και τοσο μακρινη, που πολλοι ανθρωποι μπορουσαν να σκοτωσουν ή να κανουν οποιαδηποτε ατιμια για να τους δωσει ο βασιλιας τιτλο ευγενειας. Εμεις σημερα θα γελουσαμε με αυτην την ιδεα… Δεν γελαμε ομως, οταν καποιος ειναι ετοιμος να σκοτωσει ή να κανει οποιαδηποτε βρωμια για να κερδισει μερικα εκατομμυρια.

Εκεινο που χρειαζεται ειναι να γινει η ιδεα: ‘‘εγω κερδιζω περισσοτερα απο σενα’’ τοσο γελοια οσο και η ιδεα ‘‘εγω ειμαι καλυτερος απο σενα, γιατι η προγιαγια μου κοιμηθηκε με το βασιλια, που εκανε τον προπαπο μου βαρωνο.’’ (…)

Η εξισωση ολων των εισοδηματων ειναι… ενα απο τα πρωτα μετρα που πρεπει να παρουν τα εργατικα ή αλλα συμβουλια… Αυτο το μετρο δεν ειναι μακρινο αποτελεσμα, αλλα αρχικο μεσον για να καταργηθει, να κοπει συρριζα η ‘‘οικονομικη’’ ή ‘‘οικονομιστικη’’ νοοτροπια― αυτη που μας κανει να θελουμε να παρουμε περισσοτερα απο τους αλλους ή να θελουμε να παρουμε την ταδε θεση για να παρουμε περισσοτερα απο τους αλλους.(…)

Ειναι αναγκη να καταστραφει η οικονομικη νοοτροπια και ολο το συστημα ψυχικων κινητρων και ‘‘αξιων’’ που ειναι συνυφασμενο μαζι της. Αυτο το συστημα το δημιουργησε και το επεβαλε ο καπιταλισμος― και ο μαρξισμος το εγκολπωθηκε τελικα περιπου αμεταβλητο.

Το κεντρικο του σημειο ειναι η ιδεα οτι ο σκοπος της κοινωνικης ζωης ειναι η απεριοριστη αναπτυξη των παραγωγικων δυναμεων, του ‘‘εθνικου προϊοντος’’ και του ‘‘εθνικου πλουτου’’. Αυτη η απεριοριστη αναπτυξη εχει γινει το ‘‘φετιχ’’ της συγχρονης κοινωνιας― ειτε σαν απολυτος σκοπος, ειτε σαν το απολυτο μεσο για να φτασουμε στην απελευθερωση του ανθρωπου (αυτη ειναι η μαρξιστικη παραλλαγη).» [Το επαναστατικο προβλημα σημερα/ Υψιλον/ σελ. 25-27]

* * *

«… Ο ιδιος ο Μαρξ ηταν συμμετοχος του κοινωνικου φαντασιακου του καπιταλισμου. Πιστευε, οπως και η καπιταλιστικη ιδεολογια, οτι ο κεντρικος τομεας της ανθρωπινης ζωης ειναι η παραγωγη. Ας μη βαυκαλιζομαστε με αυταπατες· ουδεποτε στην ιστορια ο κεντρικος τομεας της ανθρωπινης ζωης υπηρξε η παραγωγη. (…)

Η κεντρικοτητα της παραγωγης ειναι δημιουργημα του καπιταλισμου· αυτο το φαντασιακο που δημιουργει ο καπιταλισμος, η ιδεα οτι ηρθαμε στον κοσμο για να παραγουμε πραγματα, ειναι τερατωδες. Να παραγουμε και οχι να δημιουργουμε, να κανουμε ποιηματα, να ζωγραφιζουμε, να κανουμε τρελες κτλ. Αλλα επι οκτω ωρες την ημερα να συγκεντρωνουμε ολη μας την προσοχη και τις δυναμεις στη συναρμολογηση βιδων και κομματιων ωστε να βγαινουν απο αυτη τη δραστηριοτητα πραγματα.

Αυτο ειναι η φαντασιακη σημασια του καπιταλισμου, η οποια πραγματοποιηθηκε σταδιακα και την οποια συμμεριζοταν πληρως ο Μαρξ προεκτεινοντας την ακριτα στο συνολο της ανθρωπινης ιστοριας.

Ο Μαρξ συμμετειχε στην καπιταλιστικη μυθολογια της προοδου, οτι η ανθρωπινη ιστορια ειναι μια ιστορια συνεχους προοδου· πραγμα που δεν ειναι με κανενε τροπο αληθεια [παρα μονο] στο πεδιο το στενα τεχνικο και το στενα λογικο (και εκει ακομα με διακοπες). [Οπως συμμετειχε] και στον ορθολογιστικο επιστημονισμο της εποχης του, δηλ. στην ιδεα οτι η επιστημη θα λυσει ολα τα προβληματα.

[Επισης συμμετειχε] χωρις συζητηση στο φαντασμα της δηθεν ορθολογικης δηθεν κυριαρχιας του ανθρωπου πανω στη φυση, το οποιο γινεται φαντασμα και κυριαρχια πανω στους αλλους ανθρωπους , και της απεριοριστης επεκτασης αυτης της δηθεν ορθολογικης δηθεν κυριαρχιας… Σημερα ουδεις κυριαρχει στην εξελιξη της ανθρωποτητας… ουτε ο Μπους, ουτε η Γουωλ Στρητ, ουτε οι καπιταλιστες, ουτε οι επιστημονες… Πηγαινει σαν τρελο ποταμι παραγοντας συνεχως περισσοτερα πραγματα, των οποιων δεν γνωριζουμε ποια θα ειναι τα αποτελεσματα [πραγμα που] δεν μπορει κανεις να το πει ορθολογικο. (…)

Σε καμια στιγμη δεν σκεφτεται ο Μαρξ να κανει κριτικη της καπιταλιστικης τεχνολογιας. Καθαρα χεγκελιανος σ’αυτο το σημειο, πιστευει οτι η καπιταλιστικη τεχνικη ειναι η ενσαρκωση του ανθρωπινου πνευματος μεσα στα μεταλλα και τα μηχανηματα, δηλ. οτι ειναι απολυτα ορθολογικη… ενω ειναι καπιταλιστικη τεχνικη… ορθολογικη μονο σε σχεση με τους σκοπους του καπιταλισμου και οχι με μια απολυτη εννοια.

Πιστευε οτι η οργανωση του καπιταλιστικου εργοστασιου, δηλαδη της εργασιας και της παραγωγης, ειναι ορθολογικη ενω στην πραγματικοτητα δεν ειναι. Ο Μαρξ μενει τυφλος μπροστα στο πολιτικο φαινομενο της γραφειοκρατιας… διοτι οντας και ο ιδιος σχεδον οικονομιστης δεν μπορει να δει στη γραφειοκρατια παρα μονο μια οικονομικη δομη, ενω φυσικα η γραφειοκρατια, ακομα και μεσα στην επιχειρηση, ειναι μια δομη εξουσιας και οχι οικονομικη δομη…»

* * *

«Σημερα, σ’αυτη την καπιταλιστικη κοινωνια, τα 9/10 του κοινωνικου προϊοντος πηγαινουν σε αναγκες τις οποιες καθοριζει η ιδια η παραγωγη και επιβαλλονται στους καταναλωτες ειτε μεσω της διαφημισης ειτε απλως μεσω του γνωστου κοινωνιολογικου φαινομενου: ‘‘ετσι κανουν οι πλουσιοτεροι, συνεπως θα προσπαθησω να κανω ετσι κι εγω’’. (…)

Αυτη η κατασκευη … ανθρωπου που δεν ενδιαφερεται παρα να καταναλωνει ολο και περισσοτερα και ειναι τελειως απαθης για τα κοινα, που διαμαρτυρεται πχ για τη μολυνση και βρισκομενος μεσα σ’ενα μποτιλιαρισμα παταει γκαζι χωρις αυτο να ωφελει σε τιποτα, αυτος ο νεος ανθρωπολογικος τυπος που δημιουργειται απο τη συγχρονη καταναλωτικη κοινωνια θα πρεπει να αναρωτηθουμε εαν ειναι κατι που το θεωρουμε αξιο και εγκυρο, και αν αυτοι ειναι αξιοι σκοποι της κοινωνιας και αν νομιζουμε οτι φυτρωσαμε σ’αυτη τη γη απλως και μονο για να μπορουμε να αλλαζουμε τηλεοραση καθε τρια χρονια…» [Ο Θρυμματισμενος Κοσμος/σ. 155-160]




Η Ανοδος της Ασημαντοτητας [pdf] – http://is.gd/whKgFL
 
Ο ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ [pdf] – http://is.gd/UThROX



ΤΟ ΚΕΝΟ

«…Στη συγχρονη Δυση, το ελευθερο, κυριαρχο, αυταρκες, πληρες ‘‘ατομο’’ δεν διαφερει και πολυ… απο μια μαριονετα που εκτελει σπασμωδικα τις κινησεις που της επιβαλλει το κοινωνικο-ιστορικο πεδιο: να κανει λεφτα, να καταναλωνει και να ‘‘απολαμβανει’’ (αν το κατορθωνει!). ‘‘Ελευθερο’’, υποτιθεται να δινει στη ζωη του το νοημα που ‘‘θελει’’…δηλαδη το μη-νοημα της απεριοριστης αυξησης της καταναλωσης… Η ‘‘αυθεντικοτητα’’ του ειναι ο κυριαρχος γενικευμενος περιβαλλων κομφορμισμος…» [Η Αποσαθρωση της Δυσης /σ.83]

«…Το νεαρο ατομο προερχεται απο μια παραπαιουσα οικογενεια, συχναζει ―ή και οχι― σ’ενα σχολειο που το βλεπει σαν αγγαρεια, βρισκεται τελος μπροστα σε μια κοινωνια, στην οποια ολες οι “αξιες’’ και οι ‘‘νορμες’’ εχουν λιγο πολυ αντικατασταθει απο το ‘‘βιοτικο επιπεδο’’, την ‘‘οικονομικη επιφανεια’’, τις ανεσεις και την καταναλωση. Ουτε θρησκεια, ουτε ‘‘πολιτικες’’ ιδεες, ουτε κοινωνικη αλληλεγγυη …
Αν δεν περιθωριοποιηθει (ναρκωτικα, εγκληματικοτητα, ‘‘χαρακτηρολογικη’’ ασταθεια), του μενει η βασιλικη οδος της ιδιωτευσης, που μπορει αν θελει να την εμπλουτισει με μια ή περισσοτερες προσωπικες μανιες. Ζουμε στην κοινωνια των λομπι και των χομπι…» [Η Κριση των Δυτικων Κοινωνιων/ σ.24]

«…Η εξατομικευση των ατομων δεν σημαινει αυτονομια. Οταν ενα ατομο αγοραζει ενα ψυγειο ή ενα αυτοκινητο, κανει αυτο που κανουν αλλα 40 εκατομμυρια ατομα, και δεν υπαρχει στην πραξη του αυτη ουτε ατομικοτητα ουτε αυτονομια… Εκατομμυρια ατομα ‘‘επιλεγουν προσωπικα’’ αγοραζοντας το ιδιο απορρυπαντικο, ή… εκατομμυρια οικογενειες πατουν την ιδια ωρα το ιδιο κουμπι της tvτους για να δουν τις ιδιες βλακειες… Κι εδω βρισκεται η ασυγχωρητη συγχιση ανθρωπων οπως ο Λιποβετσκι και αλλοι, που μιλουν για ατομισμο, ναρκισσισμο κλπ., σαν να ειχαν χαψει και οι ιδιοι τις διαφημιστικες απατες. Ο καπιταλισμος… δεν εχει αναγκη την αυτονομια αλλα τον κομφορμισμο…» [Η Ανοδος της Ασημαντοτητας /σ.134]

*

«…ο σημερινός δυτικός άνθρωπος -συμπεριλαμβανομένου και του νεοέλληνα- είναι ένα άτομο περιορισμένο στην καθαρά ιδιωτική του σφαίρα, ενδιαφέρεται μόνον για το βιοτικό του επίπεδο. Προσπαθεί με τα διάφορα καταναλωτικά ‘‘αγαθά’’ να συγκαλύψει την έλλειψη κάθε νοήματος αναφορικά με τη ζωή και τη θνητότητα του.

Χειραγωγείται από τους δήθεν πολιτικούς ή είναι τόσο αποκαρδιωμένος από την πολιτική κατάσταση, ώστε απέχει. Αποχαυνώνεται από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Χαζεύει τα σήριαλ και χάφτει, κατά το μάλλον ή ήττον, αυτά που του σερβίρουν ως ‘νέα’. Η σημερινή κοινωνία είναι μια κοινωνία τηλεκατανάλωσης με διπλή έννοια…

Εκείνο που κυρίως καταναλώνουν σήμερα οι άνθρωποι είναι τη-λε-ό-ρα-ση. Και μέσα από την τηλεόραση καταναλώνουν, δι’ αντιπροσώπου,τη φαντασίωση μιας ζωής που θα ήταν λεφτά, σεξ, εξουσία και βία. Μπορούν όμως να συνεχίσουν να ζουν μ’ αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι;

…Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Δύση είναι μια πρεμιέρα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πρώτη φορά, από όσο ξέρω, παρατηρούμε μια κοινωνία χωρίς αξίες, χωρίς νόρμες, χωρίς κατεύθυνση. Ούτε καν στην καπιταλιστική πρόοδο δεν πιστεύει πραγματικά πια κανείς…» [Ειμαστε υπευθυνοι για την ιστορια μας]

*

«…Εν συντομια, παρακολουθουμε την ολοκληρωτικη κυριαρχια του καπιταλιστικου φαντασιακου: κυριαρχια του οικονομικου, απεριοριστη και δηθεν ορθολογικη επεκταση της παραγωγης, της καταναλωσης … Αυτη η εξελιξη δεν εκφραζει μονο τη νικη των κυριαρχων στρωματων που θα ηθελαν να αυξησουν την εξουσια τους.

Ο πληθυσμος σχεδον στο συνολο του συμμετεχει σε αυτο… Αναδιπλωμενος μεσα στην ιδιωτικη του σφαιρα ικανοποιειται με αρτο και θεαματα. Τα θεαματα ειναι κυριως εξασφαλισμενα με την tv (και τα ‘‘σπορ’’) ενω ο αρτος με ολα τα gadgets που ειναι διαθεσιμα… Ολα γινονται σαν να ειχαμε βρει το μεσο να περιορισουμε την ποσοτητα γενικης μιζεριας που παραγει η κοινωνια στο 15% ή 20% του ‘‘κατωτερου’’ πληθυσμου (μαυροι και ισπανοφωνοι στις ΗΠΑ, ανεργοι και μεταναστες στην Ευρωπη). Η μεγαλη πλειονοτητα του πληθυσμου φαινεται να ικανοποιειται με τις ανεσεις και τις μικροσυσκευες, εξω απο καποιες μεμονωμενες και συντεχνιακες αντιδρασεις, οι οποιες δεν εχουν συνεπειες. Δεν τρεφει καμμια συλλογικη επιθυμια, κανενα προταγμα εκτος της προστασιας του status quo.

Μεσα σ’αυτη την ατμοσφαιρα, οι παραδοσιακοι φραγμοι της καπιταλιστικης δημοκρατιας πεφτουν ο ενας μετα τον αλλο. Δεν υπαρχει πλεον ελεγχος της πολιτικης ζωης, κυρωσεις περαν του Ποινικου Κωδικα, ο οποιος, οπως εδειξαν τα διαφορα σκανδαλα, λειτουργει ολο και λιγοτερο. Με καθε τροπο, σε μια τετοια κατασταση, τιθεται το ερωτημα: ‘‘Και γιατι διαβολε, οι ιδιοι οι δικαστες ή οι ‘ελεγκτες’ τους, ξεφευγουν απο τη γενικη διαφθορα, και για πόσο χρονο; Ποιος θα φυλαξει τους φυλακες;’’

Η απουσια φραγμων συντελει ωστε η ενδογενης ανορθολογικοτητα του συστηματος να γινεται εντονοτερη. οι κυβερνωντες νομιζουν οτι ολα, ή σχεδον ολα, τους ειναι επιτρεπτα, με την προϋποθεση να μην αντιδρασουν πολυ ασχημα οι πολιτικες σφυγμομετρησεις… Αλλωστε δεν κυβερνουν πλεον πραγματικα, αλλα μοναδικη τους φροντιδα ειναι να παραμεινουν στην εξουσια ή να την αποκτησουν.

Οι παραδοσιακες ιδεολογιες της ‘‘δεξιας’’ και της ‘‘αριστερας’’, εχουν καταστει τελειως κενες· τιποτα το ουσιαστικο δεν χωριζει τα προγραμματα των αντιστοιχων κομματων… Δεν υπαρχει ουτε καν ενα προγραμμα ‘‘αντιδραστικο’’ ή συντηρητικο, δεν υπαρχει τιποτε…» [Μια κοινωνια που παραπαιει.]




Μια κοινωνια που παραπαιει [pdf] - http://is.gd/qz7duc
 
ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ [pdf] - http://is.gd/tF07ir



Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ

«…Ο καπιταλισμος δεν χρησιμοποιει μια τεχνολογια, ουδετερη καθαυτην, για καπιταλιστικους σκοπους. Ο καπιταλισμος δημιουργησε μια καπιταλιστικη τεχνολογια που δεν ειναι καθολου ουδετερη. Το πραγματικο νοημα αυτης της τεχνολογιας δεν ειναι καν να αναπτυξει την παραγωγη για την παραγωγη· ειναι κατα πρωτο λογο να κυριαρχησει πανω στους παραγωγους και να τους υποταξει.

Η καπιταλιστικη τεχνολογια χαρακτηριζεται βασικα απο την προσπαθεια της να εξαλειψει τον ανθρωπινο ρολο του ανθρωπου στην παραγωγη – και στις ακραιες της συνεπειες να εξαλειψει τελειως τον ανθρωπο απο την παραγωγη. Το οτι σ’αυτη την περιπτωση, οπως και σε οποιαδηποτε αλλη, ο καπιταλισμος δεν καταφερνει να πραγματοποιησει τη βαθια του ταση (αν το καταφερνε, θα κατερρεε αμεσως) δεν αναιρει αυτο που λεμε. Αντιθετα, επιτρεπει να δουμε καθαρα μια αλλη πλευρα της αντιφασης και της κρισης του.

Ο καπιταλισμος δεν μπορει να υπολογιζει στη θεληματικη συνεργασια των παραγωγων· αντιθετα, ειναι υποχρεωμενος να αντιμετωπιζει την εχθροτητα τους, στην καλυτερη περιπτωση την αδιαφορια τους, οσον αφορα την παραγωγη. Επομενως, πρεπει ο ρυθμος της εργασιας να επιβαλλεται απο τη μηχανη. Αν αυτο δεν ειναι δυνατο, πρεπει η μηχανη να επιτρεπει τη μετρηση της πραγματοποιουμενης εργασιας. Σε καθε παραγωγικη διαδικασια, η εργασια πρεπει να μετριεται, να καθοριζεται, να ελεγχεται απεξω – διαφορετικα αυτη η διαδικασια δεν εχει νοημα για τον καπιταλισμο[…]

…Υπαρχει…τετοια διαδικασια ‘‘φυσικης επιλογης’’ των εφευρεσεων που εφαρμοζονται στη βιομηχανια ωστε να εφαρμοζονται, κατα προτιμηση ή αποκλειστικα, οι εφευρεσεις που αντιστοιχουν στη βασικη αναγκη του καπιταλισμου να εχει να κανει με μια εργασια μετρησιμη, ελεγξιμη, αντικαταστασιμη. Δεν υπαρχει καπιταλιστικη φυσικη ή χημεια… υπαρχει ομως μια καπιταλιστικη τεχνολογια… Απο τη στιγμη που η αναπτυξη της επιστημης και της τεχνικης επιτρεπει την επιλογη αναμεσα σε πολλες δυνατες μεθοδους, μια κοινωνια θα διαλεξει αναποφευκτα τους τροπους που εχουν νοημα γι’αυτην, που ειναι ‘‘ορθολογικοι’’ μεσα στο πλαισιο της ταξικης της λογικης…» [ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ /σ. 95-96]

* * *

«…Ο καπιταλιστικος ανορθολογισμος εχει μια αμεση και συγκεκριμενη εκφραση, επειδη μεταχειριζεται τους ανθρωπους στην παραγωγη σαν απλα μεσα, τους μετασχηματιζει σε αντικειμενα, σε πραγματα. Αλλα ακομα και στην αλυσιδα συναρμογης, η παραγωγη βασιζεται στους ανθρωπους ως ενεργα και συνειδητα οντα. Ο μετασχηματισμος του εργατη σε απλο εξαρτημα της μηχανης (πραγμα που ο καπιταλισμος επιδιωκει σταθερα, χωρις ποτέ να το πραγματωνει πληρως) συγκρουεται μετωπικα με την αναπτυξη της παραγωγης… Απο καπιταλιστικη σκοπια, αυτη η αντιφαση εκφραζεται απο την ταυτοχρονη προσπαθεια, αφενος, να περιοριστει η εργασια στην απλη εκτελεση [αυστηρα καθορισμενων- χρονομετρημενων- τυποποιημενων κινησεων- Τεϋλορισμος] και αφετερου γινεται διαρκης εκκληση και προσφυγη στην εκουσια και συνειδητη συμμετοχητου εργατη, στην ικανοτητα του να κατανοει και να πραττει πολυ περισσοτερα απ’οσα θεωρειται οτι πρεπει να κατανοει και να πραττει…

Οπως ειπε ενας συντροφος απο τα εργοστασια Ρενω, ζητουν απο τον εργατη να συμπεριφερεται ταυτοχρονα ‘‘σαν ρομποτ και σαν υπερανθρωπος’’. Εκει βρισκεται μια πηγη ατελειωτων αντιφασεων και αγωνων σε ολα τα εργοστασια, ορυχεια, εργοταξια, και εργαστηρια του συγχρονου κοσμου…»
[Τ Ι Σ Η Μ Α Ι Ν Ε Ι Σ Ο Σ Ι Α Λ Ι Σ Μ Ο Σ / σ.169]

* * *

«…Η συνειδητη μεταμορφωση της τεχνολογιας θα ειναι το κεντρικο καθηκον μιας κοινωνιας ελευθερων εργαζομενων[…] Η παραγωγη ειναι μεσο για να εκπληρωθουν ανθρωπινοι στοχοι – ο ανθρωπος δεν ειναι μεσο για να εκπληρωθει η παραγωγη.[…] Ασφαλως θα καταργηθουν οι εργασιακες νορμες που επιβαλλονται απεξω… Ο συντονισμος της εργασιας θα γινεται μεσω αμεσων επαφων και της συνεργασιας. Ο ακαμπτος καταμερισμος της εργασιας θα αρχισει να εξαλειφεται μονομιας λογω της ανακυκλωσης των ανθρωπων μεταξυ τομεων κι εργασιων…

Οι εργαζομενοι, οταν αναλαβουν οι ιδιοι τη διαχειριση της παραγωγης, θα αρχισουν να προσαρμοζουν τα μηχανηματα… στις δικες τους αναγκες, αναγκες ανθρωπινων οντων. Ο συνειδητος μετασχηματισμος της τεχνολογιας θα ειναι ενα απο τα κρισιμοτερα καθηκοντα… Η εργασια θα παψει να ειναι ‘‘το βασιλειο της αναγκαιοτητας’’, θα γινει ενα πεδιο στο οποιο οι ανθρωποι ασκουν τη δημιουργικη δυναμη τους.[…]

[Μιλαμε για] ελευθερια των ανθρωπων να αποφασιζουν συλλογικα και ατομικα τι θα καταναλωνουν, πως θα παραγουν, πως θα εργαζονται… ποσο θα δουλευουν, ποσο θ’αναπαυονται… Κι ελευθερια να διευθυνουν τη ζωη τους σ’αυτο το κοινωνικο πλαισιο[…] Ειναι αποφασεις στις οποιες ολοι θα επρεπε να συμμετεχουν, δεν ειναι αποφασεις που θα μπορουσε κανεις να τις αφησει σε… ‘‘επαγγελματιες ειδημονες’’· πολυ γρηγορα αυτοι οι ειδημονες θα αρχιζαν να παιρνουν αποφασεις για τα δικα τους συμφεροντα. Η κυριαρχη θεση τους στη διευθυνση της παραγωγης θα τους εδινε αμεσως εναν κυριαρχο ρολο και στη διανομη του κοινωνικου προϊοντος. Η βαση λοιπον καινουριων ταξικων σχεσεων θα ξαναμπαινε πραγματικα και αποτελεσματικα.[…]

[Δεν ενδιαφερομαστε] για την αυξηση της παραγωγης και της καταναλωσης του σημερινου τυπου. Μια τετοια αυξηση δεν θα μπορουσε παρα να οδηγησει, μεσα απο αναριθμητους δεσμους και συνδεσμους, σε περισσοτερο καπιταλισμο… Η ελευθερια δεν θα ξεπηδησει αυτοματα απο την αναπτυξη της παραγωγης. Δεν πρεπει να τη συγχεουμε με τις δραστηριοτητες του ελευθερου χρονου. (Σε μια αλλοτριωμενη κοινωνια, η ‘‘αναψυχη’’, τοσο στη μορφη οσο και στο περιεχομενο της, δεν ειναι παρα μια απο τις εκφρασεις της αλλοτριωσης.) Για το ανθρωπινο ον, ελευθερια δεν ειναι η αεργια αλλα η ελευθερη δραστηριοτητα…» [Τ Ι Σ Η Μ Α Ι Ν Ε Ι Σ Ο Σ Ι Α Λ Ι Σ Μ Ο Σ /σελ.177,178,181]

*


AΥΤΟΝΟΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – http://wp.me/P4X6Gl-C
ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑΡΧΙΑ – http://wp.me/P4X6Gl-2b
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ – http://wp.me/P5Jo8V-5
Ο ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ [pdf] - http://is.gd/UThROX

*



  CONTENU