Ο ‘‘ΟΧΛΟΣ’’ ΚΑΙ Ο ‘‘ΤΑΡΑΞΙΑΣ’’ | Bookchin

 
[Αποσπασμα κειμενου του Murray Bookchin, του 1966 ―Περιλαμβανεται στο Post Scarcity Anarchism.  Στα ελληνικα δημοσιευτηκε απο τη ΔΙΕΘΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ στα 1978, ως προλογος σε συλλογη κειμενων του συγγραφεα υπο τον τιτλο ‘Η Οικολογια της Ελευθεριας’.]
 

Μια ομοιοτητα μεταξυ «…του επαναστατικου Διαφωτισμου και της δικης μας περιοδου, ειναι η εμφανιση του πληθους, του αποκαλουμενου ‘οχλου’, ως κυριου φορεα της κοινωνικης διαμαρτυριας. Οι τυπικες, θεσμοποιημενες μορφες δημοσιας διαμαρτυριας ―στις μερες μας γινονται εκλογες σε τακτα διαστηματα, πορειες και μαζικες συγκεντρωσεις― τεινουν να δωσουν τη θεση τους στην αμεση δραση που αναπτυσσουν τα πληθη. Αυτη η παρεκκλιση απο τις εντος του θεσμικου πλαισιου οργανωμενες και προγραμματισμενες διαμαρτυριες- σε σποραδικες, αυθορμητες, σχεδον ανταρτικες επιθεσεις εξω απο τις (ακομα κι εναντια στις) κοινωνικα αποδεκτες μορφες, αντανακλα μια βαθεια αλλαγη στη λαϊκη ψυχολογια.

Ο ‘οχλοκρατης’ εχει αρχισει να ξεκοβει (εστω με τροπο ενστικτωδη και αποσπασματικο) απο εκεινους τους βαθια ριζωμενους κωδικες συμπεριφορας που παραδοσιακα κρατουν τις ‘μαζες’ κολλημενες στην κατεστημενη ταξη πραγματων. Απορριπτει στην πραξη την εσωτερικευμενη δομη της εξουσιας• το συνολο των χρονια καλλιεργημενων και διαμορφωμενων απο το συστημα αντανακλαστικων• το προτυπο της υποταγης που διατηρειται απο τα αισθηματα ενοχης που σε δενουν στο συστημα πιο αποτελεσματικα απο οποιοδηποτε φοβο αστυνομικης βιας και δικαστικης αντεκδικησης.

Σε αντιθεση προς τις αποψεις των κοινωνικων ψυχολογων, που βλεπουν σ’αυτους τους τροπους αμεσης δρασης την υποταγη του ατομου σε μια τρομακτικη συλλογικη οντοτητα που αποκαλουν ‘οχλο’, η αληθεια ειναι οτι οι ‘οχλοκρατικες εκδηλωσεις’ και η δραση του πληθους αντιπροσωπευουν τις πρωτες ψηλαφισεις της μαζας προς την εξατομικευση. Η μαζα απομαζοποιειται, με την εννοια οτι αρχιζει να καταφασκει τον εαυτο της, εναντια στις αληθινα αγελαιες αυτοματες αντιδρασεις που παραγει η αστικη οικογενεια, το σχολειο και τα μεσα μαζικης ‘επικοινωνιας’.

Με το ιδιο κριτηριο, η δραση του πληθους περιλαμβανει την εκ νεου ανακαλυψη των δρομων, και την προσπαθεια να τους απελευθερωσουμε. Τελικα, στους δρομους πρεπει να καταλυθει η εξουσια: επειδη οι δρομοι, οπου η καθημερινη ζωη υπομενεται και διαβρωνεται, οι δρομοι οπου αντιμετωπιζουμε και πολεμαμε την Εξουσια, πρεπει να μεταβληθουν σε χωρο οπου θα χαιρομαστε, θα δημιουργουμε και θα τροφοδοτουμε την καθημερινη ζωη. Το εξεγερμενο πληθος σημαδεψε τις απαρχες οχι μονο της αυθορμητης μετατροπης της ατομικης σε κοινωνικη εξεγερση, αλλα επισης της επιστροφης απο τις αφαιρεσεις της κοινωνικης εξεγερσης στα ζητηματα της καθημερινης ζωης.(…)

[εχουμε δει…] στις ΗΠΑ τη σταθερη διαλυση του μυθου οτι η υλικη αφθονια, που βασιζεται στις εμπορευματικες σχεσεις μεταξυ των ανθρωπων, μπορει να αποκρυψει την εγγενη μιζερια της αστικης ζωης. Το αν αυτη η διεργασια θα καταληξει σε επανασταση ή σε αφανισμο, θα εξαρτηθει σε μεγαλο βαθμο απο την ικανοτητα των επαναστατων να διευρυνουν και να επεκτεινουν την κοινωνικη συνειδηση. Να υπερασπισουν τον αυθορμητισμο της επαναστατικης αναπτυξης, εναντια στις εξουσιαστικες ιδεολογιες τοσο της αριστερας οσο και της δεξιας. »


Post Scarcity Anarchism - http://is.gd/v8ub7Q








Επαρατος Οχλος | Σταύρος Κωνσταντακόπουλος
http://is.gd/gXxKgh

…Ο μεγάλος ισραηλινός ιστορικός των ιδεών Ζέεβ Στέρνχελ (Zeev Sternhell), ανάμεσα στις πολλές πρωτότυπες ιδέες, διατύπωσε και τούτη εδώ: στις αρχές του 20ού αιώνα η αντίδραση των συντηρητικών στοχαστών στη μεγάλη αξία της νεωτερικότητας που είναι η ισότητα, ενδύθηκε το μανδύα της επιστήμης. Αν, δηλαδή, την επαύριον της γαλλικής Επανάστασης η άρνηση της ισότητας έγινε από τους συντηρητικούς στοχαστές (Θεοκράτες, Μπερκ κ.α.) στο όνομα του θεού και της παράδοσης, στις αρχές του 20ού αιώνα η ίδια άρνηση γίνεται στο όνομα της επιστήμης. Στοχαστές όπως ο Ιταλός Σκιπίο Σίγκελε (Scipio Sighele) ή οι Γάλλοι Γκαμπριέλ Ταρντ (Gabriel Tarde), και κυρίως ο Γουσταύος Λε Μπόν (Gustave Le Bon) προσπαθούν να θεμελιώσουν την «επιστήμη» της ψυχολογίας των μαζών, μια «επιστήμη» που δεν έχει άλλο στόχο από το να πολεμήσει τα εξισωτικά ιδανικά της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Οι διδαχές της είναι απλές, για να μην τις χαρακτηρίσω απλοϊκές. Τα διάφορα άτομα όταν είναι απομονωμένα, είναι ενδεχομένως ικανά για ορθολογικό στοχασμό. Όταν όμως συναποτελούν τη μάζα, που τις περισσότερες φορές οι συγγραφείς αυτοί, και ιδιαίτερα ο Λε Μπον, την αποκαλούν «όχλο», είναι παρορμητικά, οξύθυμα, ανίκανα να σκεφθούν ορθολογικά, ενώ χαρακτηρίζονται από απουσία κριτικού πνεύματος και από υπερβολικά συναισθήματα. Κατά συνέπεια οι πολιτικές ελίτ, καθώς και οι πνευματικές, όπως ο συγγραφέας του editorial, έχουν κάθε λόγο να δυσπιστούν απέναντι τους.

Οι ιδέες αυτές διέτρεξαν ολόκληρο τον 20ό αιώνα, κορυφώθηκαν την περίοδο του φασισμού, για να φτάσουν ξεθυμασμένες στο Athens Review of Books. Γεννήθηκαν σε μια συγκυρία φόβου για τις ελίτ απέναντι στις κινητοποιήσεις των μαζών και στον αγώνα τους για ισότητα. Και ανακαλούνται σήμερα που η κρίση που σπαράσσει την ελληνική κοινωνία, φέρνει ξανά με έντονο τρόπο τις μάζες στο προσκήνιο (πλατείες, 28η Οκτωβρίου 2011 κλπ). Παρότι προβάλλονται ως «επιστημονικές», αποτέλεσαν πάντοτε μια μηχανή πολέμου των κυριάρχων τάξεων απέναντι στις κατώτερες και στις διεκδικήσεις τους, ενώ δεν απέβαλαν ποτέ, όπως είναι φυσικό, το βαθύτατα συντηρητικό, αντιδραστικό, και εν τέλει ακροδεξιό τους υπόβαθρο…



https://isotis.wordpress.com/9z3/#k400


Advertisements