ΠΙΣΤΗ, ΑΥΤΟΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ, ΑΥΤΑΠΑΤΗ. ERIC HOFFER



THE TRUE BELIEVER. 1951.  http://is.gd/pF2Cd4

«Οι ανθρωποι των οποιων η ζωη ειναι αγονη κι αβεβαιη, φαινεται οτι δειχνουν μεγαλυτερη προθυμια για υπακοη παρα οι ανθρωποι που ειναι ευχαριστημενοι με τον εαυτο τους και εχουν αυτοπεποιθηση. Για τους απογοητευμενους η λυτρωση απο την ευθυνη εχει μεγαλυτερη αξια απο τη λυτρωση απο τη σκλαβια.
Ειναι εξαιρετικα προθυμοι να πουλησουν την ανεξαρτησια τους για να αποτιναξουν το βαρος της βουλησης, της αποφασης, της ευθυνης(…) Σε εποχες κρισης… η υπακοη τους γινεται το μοναδικο στερεο σημειο στο χαος της εφημερης υπαρξης τους(…)

Οι απογοητευμενοι ακολουθουν εναν αρχηγο λιγοτερο απο πιστη οτι τους οδηγει στη γη της επαγγελιας, και περισσοτερο απο το βαθυτερο αισθημα τους οτι αυτος θα τους τραβηξει μακρυα απο το ενεπιθυμητο Εγω τους…
Η εντονοτερη επιθυμια του ειναι να απελευθερωθει απο το μισητο του Εγω, και την εκδηλωνει με την ταση του για κοινη δραση και αυτοθυσια…
Η ετοιμοτητα του να πεθανει για την ιερη υποθεση ειναι ενδεικτικη για το ποσο ισχυρο ειναι το υποκαταστατο προσωπικοτητας(…)

Ολες οι μορφες της αφοσιωσης, της νομιμοφροσυνης, της αυταπαρνησης, ειναι ουσιαστικα η απελπισμενη αποπειρα να πιαστουμε απο κατι που θα μπορουσε να δωσει αξια και σημασια σε μια ματαιη και αποτυχημενη ζωη(…)»

::.

«…Το μισος για τον εαυτο στρεφεται προς τα εξω, γινεται μισος προς τους αλλους· αυτη η μεταθεση συγκαλυπτεται, μεταμφιεζεται με επίμονη και υπερεντατικη προσπαθεια. Προσπαθεια που ειναι αποτελεσματικοτερη μεσω της ενωσης με αλλους, οσο το δυνατον περισσοτερους, που μισουν στον ιδιο βαθμο…

Απαρνουμενοι την ατομικη τους θεληση και κριση, [ή μαλλον επειδη ακρωτηριαστηκε στη γενεση της και δεν αναπτυχθηκε ποτέ] αφιερωνουν ολη τους τη δυναμη σε εναν ιερο σκοπο…
Αισθανονται απελευθερωμενοι μεσα σ’ενα περιβαλλον σιδερενιας πειθαρχιας και διαταγων… εχουν επιτελους απαλαγει απο το βαρος, τους φοβους, την ανασφαλεια μιας αναπηρης υπαρξης…
Οσο χειροτερη ιδεα εχει κανεις για τον εαυτο του, τοσο ισχυροτερη η πιστη του στην ανωτεροτητα του εθνους του, της φυλης του, της θρησκειας του, του ιερου του σκοπου…
Η πιστη σε ενα ιερο σκοπο ειναι σε μεγαλο βαθμο υποκαταστατο αυτοεκτιμησης…

Η απεχθεια προς τον αναξιο εαυτο και η αναγκη απαλλαγης απο αυτον, παραγει τοσο την ταση αυτοθυσιας, οσο και ταση απαρνησης της προσωπικοτητας και προσχωρησης-συγχωνευσης μεσα σε μια σιδερενια μαζα…
Ο φανατικος οπαδος, οσο αξεστες και βιαιες κι αν ειναι οι πραξεις του, ειναι ατομο εξαιρετικα υπακουο και πειθαρχημενο…
Η υπακοη δεν ειναι μονο η πρωτη θεικη εντολη, αλλα και το κορυφαιο δογμα του επαναστατικου κομματος και του ενθερμου εθνικισμου…

Η συμμετοχη σ’ενα μαζικο κινημα απαλασσει απο την προσωπικη ευθυνη, ή οπως το εθεσε ενας νεαρος Ναζι, “μας απελευθερωνει απο την ελευθερια”. Οταν δικαζονταν οι κατωτεροι Ναζι, δηλωναν αθωοι για τα εγκληματα τους, και δεν υποκρινονταν. Θεωρουσαν τους εαυτους τους θυματα απατης και δολου, εβρισκαν αδιανοητο να θεωρειται εγκλημα η εκτελεση διαταγων…
Τα μαζικα κινηματα εξαρτωνται λιγοτερο απο το δογμα που κηρυττουν και το προγραμμα που προβαλλουν, και περισσοτερο απο την υπερπροσπαθεια για την ενοτητα και τον εκθειασμο της αυτοθυσιας…»

::.

«(…) Ειναι οι απογοητευμενοι πιο ευκολοπιστοι; Ο Πασκαλ ηταν της γνωμης οτι πιο καταλληλος για την κατανοηση της αγιας γραφης ειναι εκεινος που μισει τον εαυτο του. Κατα τα φαινομενα υπαρχει σχεση αναμεσα στη δυσαρεσκεια του ανθρωπου με τον ιδιο του τον εαυτο, και στην ευκολοπιστια του.»

«Η αναγκη απαλλαγης απο τον [αναπηρο] εαυτο ειναι επισης αναγκη αποδρασης απο το ορθολογικο και το προφανες. Η αρνηση να αντικρυσει κανεις τον πραγματικο του εαυτο, εξελισσεται σε αρνηση της ιδιας της λογικης. Για τους ακρωτηριασμενους δεν υπαρχει ελπιδα στο πραγματικο και στο εφικτο. Η σωτηρια μπορει να ερθει μονο απο το θαυμα, το φως που μπαινει απο τη σχισμη του τοιχου της εφιαλτικης πραγματικοτητας. Εχουν αναγκη να εξαπατηθουν.

“Προσευχονται τοσο για το καθημερινο τους ψωμι, οσο και για τις καθημερινες τους αυταπατες.” [Stresemann]
Αυτοι που εχουν την ταση να αυταπατωνται, ευκολα εξαπατωνται απο αλλους. Ευκολα πειθαναγκαζονται και χειραγωγουνται…
Ειναι αλλοκοτη η συνδεση της αφελειας με την ταση για απατη. Η αρνηση και ο φοβος να συνειδητοποιησει κανεις τα πραγματα οπως ειναι, προαγει τοσο την ευπιστια οσο και την ψευδολογια…»