ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ | ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

 
πληρης διαλεξη. 1989
https://isotis.files.wordpress.com/2016/02/castoriadis_democr_89.pdf


«Η αντιπροσωπευση ειναι πολιτικη αυτοαποξενωση του πολιτικου σωματος. Ειναι ‘‘παρε Αγα μου το σχοινι να με κρεμασεις’’. Η μονη δυνατη μορφη δημοκρατιας ειναι η αμεση δημοκρατια. Δηλαδη η δημοκρατια οπου οι ανθρωποι αποφασιζουν μονοι τους και οχι μεσω αμετακλητων εκπροσωπων.
(…)
ο,τι αφορα λοιπον τις βασικες κυβερνητικες αποφασεις πρεπει να ανηκει στο συνολο της κοινωνιας. Το συνολο των πολιτων πρεπει ολοι, οχι απλως τυπικα να εχουν το δικαιωμα να συμμετασχουν σ’ αυτο, αλλα να ειναι παιδευμενοι σαν ατομα απ’ ολες τις αποψεις, κατα τροπο ωστε να μπορουνε να συμμετεχουν.
(…)
Η γενικη συνελευση ολων των ενδιαφερομενων εκλεγει εκπροσωπους, οι οποιοι ομως εκπροσωποι ειναι συνεχως ανακλητοι, οχι απλως υπευθυνοι. Ειναι συνεπως υπευθυνοι, αλλα ειναι και συνεχως ανακλητοι, ειναι υποχρεωμενοι να δωσουν λογο γι’ αυτα τα οποια εκαναν στους εκλογεις τους.
(…)
Μια πολιτεια ειναι ενα συνολο πολιτων που κυβερνουν οι ιδιοι τον εαυτο τους. Συνεπως εαν δεν ειμαστε αυτονομοι, αυτοδικοι και αυτοτελεις, δεν μπορουμε να ζουμε σε δημοκρατια, ουτε να λεμε οτι ζουμε σε δημοκρατια.
(…)
Δεν ειναι δυνατον ποτε να σκεφτουμε οτι ατομα τα οποια τα θελουμε ως ελευθερους πολιτες, μπορει να ειναι ελευθεροι πολιτες στην πολιτικη ζωη και να ειναι σκλαβοι κατ’ ουσιαν, μεσα στην οικονομικη παραγωγικη τους ζωη.
(…)
Η αυτοδιοικηση των παραγωγικων μοναδων απο τους παραγωγους ειναι και απαραιτητη προϋποθεση για μια πραγματικα αυτονομημενη κοινωνια, και σχολειο δημοκρατικο.
(…)
Τα κυριαρχα στρωματα τα οποια μπορει και πρεπει να αντιμετωπισει ενα δημοκρατικο κινημα, δεν ειναι μονο η οικονομικη ολιγαρχια. Ειναι και η πολιτικη ολιγαρχια και η πολιτικη γραφειοκρατια.»
 
https://isotis.files.wordpress.com/2016/02/castoriadis_democr_89.pdf







Η ΟΥΓΓΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

… Αν μιλω για ‘‘αυτονομα’’ μαζικα οργανα, δεν ειναι μονον επειδη πχ, δεν υπακουουν σε ατομα, σε κομματα ή σε ‘‘κυβερνηση’’. Τα ονομαζω ετσι διοτι και καθοσον δεν δεχονται την καθιδρυμενη θεσμιση της κοινωνιας. Αυτο σημαινει, ειδικοτερα: πρωτον οτι αρνουνται καθε νομιμοτητα σε μια εξουσια που δεν πηγαζει απ’ αυτα τα ιδια· και δευτερον, οτι αποκρουουν στους κολπους τους τη διαιρεση αναμεσα σ’ εκεινους που αποφασιζουν και σ’ εκεινους που εκτελουν…

…η ‘‘πολιτικη’’ αντιπροσωπευση τεινει να ‘‘διαπαιδαγωγησει’’… [να εθισει] τους ανθρωπους στην πεποιθηση οτι δεν μπορουν να διαχειριζονται τα προβληματα της κοινωνιας, οτι υπαρχει μια ειδικη κατηγορια ανθρωπων προικισμενων με την ειδικην ικανοτητα να ‘‘κυβερνουν’’. Η διαρκης αντιπροσωπευση παει μαζι με την ‘‘πολιτικη ως επαγγελμα’’. Συντελει ετσι στην πολιτικη απαθεια, κι αυτη, με τη σειρα της, μεγαλωνει μεσα στο πνευμα των ανθρωπων το χασμα αναμεσα στην εκταση και στην πολυπλοκοτητα των κοινωνικων προβληματων και στην ικανοτητα τους να καταπιαστουν μ’ αυτα…

…Στην οργανωση του Συμβουλιου, ολες οι αποφασεις πρεπει κατ’ αρχην να λαμβανονται, οποτε ειναι πρακτικως δυνατον, απο το συνολο των ενδιαφερομενων προσωπων, δηλαδη, απο τη γενικη συνελευση του ‘‘πολιτικου σωματος’’ (ειτε προκειται για εργοστασιο, για διοικηση, για πανεπιστημιο ή για συνοικια). Μια ομαδα αντιπροσωπων εξασφαλιζει την εφαρμογη των αποφασεων της γενικης συνελευσης και τη συνεχεια της διαχειρισης που χωριζει τις συνοδους της συνελευσης. Οι αντιπροσωποι εκλεγονται, και ανακαλουνται διαρκως (εκτεθειμενοι καθε στιγμη σε ακαριαια ανακληση)… Το σημαντικο σημειο ειναι οτι η εξουσια του αποφασιζειν ανηκει στη γενικη συνελευση, η οποια μπορει να αναθεωρησει τις αποφασεις των αντιπροσωπων…

…ουτε η εξουσια της γενικης συνελευσης, ουτε το ανακλητο των αντιπροσωπων, ουτε η ευθυνη τους ενωπιον της συνελευσης, δεν ειναι πανακειες που ‘‘εγγυωνται’’ οτι ειναι αδυνατος ενας γραφειοκρατικος ή αλλος εκφυλισμος της επαναστασης. Η εξελιξη των Συμβουλιων, και καθε αλλου αυτονομου οργανισμου, και η μελλοντικη τους τυχη, εξαρτωνται απο την αυτο-κινητοποιηση και την αυτο-δραστηριοτητα των μαζων, απο το τί θα καμουν ή δε θα καμουν οι ανθρωποι, απο την ενεργο συμμετοχη τους στη ζωη των συλλογικων οργανων, απο τη θεληση τους να ριχνουν ολο τους το βαρος σε καθε στιγμη του processus: συζητηση, επεξεργασια, αποφαση, εφαρμογη και ελεγχο…

…Εκεινο που κρινεται εδω ειναι η ‘‘εξαλειψη του επαγγελματισμου’’ στην πολιτικη, η καταργηση της ως ειδικης και χωριστης σφαιρας δραστηριοτητας και αρμοδιοτητας· και, αντιστοιχα, η καθολικη πολιτικοποιηση της κοινωνιας σημαινει απλως οτι οι υποθεσεις της κοινωνιας ειναι, στην πραξη και οχι στα λογια, υποθεση ολων…»

https://isotis.files.wordpress.com/2017/06/castoriadis_hung56_gr.pdf